
+ آیا رأیِ اکثریت معیارِ حق است؟
به نامِ نور!
عصرِ ما عصرِ تؤبهی بشریت است که باعث انحطاط تمدن کنونی بشر که ریشه در استکبارِ شیطان دارد خواهد شد که منجر به ظهور موعودمان میشود؛ چرا که در اصل ما غایبیم و او حاضر و ظاهر است ( پس بر ماست تا حجابهای ظلمت را کنار بزنیم و اهلیت حضور بیاییم و زمینههای رجعت به مبانیِ اسلام را در همهی ابعاد فراهم کنیم )
بحث حاضر: آیا رأی اکثریت معیار حق است؟
امروز در همهی نظامهای حکومتی کره زمین « رأی اکثریت » معیار مطلقی است که هیچ معیار و میزان دیگری را یارای همسنگی با آن نیست و جمهوری اسلامی ایران نیز ظاهراً متشابه با نظامهای حکومتی اروپایی و غیر اروپایی دارای نظام پارلمانی است؛
+ حالا نظام پارلمانی یعنی چه؟
نظامی است که قانون اساسی دارد و طبق رأی اکثریت قانون گذاری میکند.
نظامهای حکومتی تمدن امروز بشری صرف نظر از اختلافاتی که در جزئیات فی مابین آنان وجود دارد، همگی مبتنی بر « رأی اکثریت به مثابه حق » میباشند؛ حتی در جوامع اشتراکی که ظاهراً دیکتاتوری « پرولتاریا » وجود دارد، همین فضا در شوراها و تشکیلات و انتخاباتشان ظهور پیدا کرده است؛
+ حالا پرولتاریا یعنی چه؟
پرولتاریا یا انترناسیونالیسم که گاهی به آن سوسیالیسم بینالمللی نیز میگویند؛ این اصطلاح برای طبقهی کارگرِ مزد بگیر که دارای وسیلهی تولید نیست و برای تأمین نیازهایش نیرویِ کارِ خود را میفروشد، به کار میرود.
اما به راستی در حکومت اسلامی، رأی اکثریت میتواند به مثابه « حق مطلق » باشد یا خیر؟
در این صورت جایگاه « مردم » در حکومت اسلامی کجاست؟
البته ریشه عظیم ترین اتفاقات تاریخ اسلام را، هر چند با صورتهایی دیگر، باید در مسألهی « وصایت یا شورا؟ » جستجو کرد؛ اما در اینجا قصد ما بر آن نیست که این مسأله را از جنبه تاریخی بررسی کنیم چرا که قضاوت ما نهایتا به شناخت ما از « حق » و مبانی آن در قرآن باز میگردد!
برگرفته از مقاله حکومت فرزانگان_ استاد سید مرتضی آوینی
مبینا رمضانی
ادامه دارد ...
۱۳۹۸/۳/۲۸