من امروز
دختری بودم
با نگاه تیز و ساطوری.
پسری بودم
با کلهیی پایینتر از چشمهایش در آینه.
من امروز
زمین بودم
با جوشهای سرخ و آتشفشانی.
من امروز
پنج صبح بودم
با گنجشگهایی که زیر چشمهایشان گود رفته.
من امروز
جامعه بودم.
با پارچههای مشکیِ سرگردان
یکی روی تن و دیگری کنار قاب عکسها.
من امروز با صدا بودم
حتا اگر دختر، پسر، زمین و جامعه بودم.
من یک با صدا بودم.
با صدا غذا جویدم.
با صدا غذا را تف کردم توی تلوزیون.
با صدا در اتاق را بستم.
با صدا خودم را به زمین کوبیدم.
و با صدا
تمام شب را
توی اتاقی در بسته
بیپنجره
بیهیچ راه نجات
پرسی شلی خواندم:
《و تو ای فرسوده باد!
که پرسهزنان و بیهدف
چونان مهمانِ مطرود دنیا
سرگردانی،
آیا آشیانی پنهان
میان درخت یا که خیزاب
تو را همچنان باقیست؟》
مبینا ملائی