یعنی چه که ممکن است دزد به خانهمان زده باشد؟ این اتاق من است. حالا شما اسمش را بگذارید شلختگی اما من هر گوشه از این اتاق را در یک روز از هفته استفاده کردهم.
مثلن آن دفترچهی قرمز زیر میز را میبینید؟ همان دفترچه، از کارگاه تمرین نوشتن جمعه آنجا مانده است. و کولهم که هنوز لپتاپ و شارژر در آن است، من را یاد یکشنبه میاندازد که بعد از کلاسم پشت در رهایش کردم. حتا این چندطبقه کتاب روی میزم، آینهی دق ناخواندههای هفتهی پیشم است.
حالا من در قسمت دوشنبهی اتاق نشستهم و دستگیرهی در پایین کشیده میشود. مامان میآید داخل و نچنچ کنان میگوید که وضعیت من شبیه به سهشنبه بازار محلمان، آشفته است و میرود. اما امروز که سهشنبه نیست. هست؟
بلند میشوم و پنجره را باز میکنم. باید به دوشنبه خوشآمد بگویم. برای خوشآمد گویی، گوش میدهم تا بشنوم دوشنبه چه نیاز دارد.
اوه دوشنبهی عزیز، میخواهید بنویسید؟ البته. البته. الان میروم و لپتاپ را از توی کولهم در میآورم تا شروع به نوشتن کنیم.
دوشنبهی عزیز چه گفتید؟ میخواهید نرمی تار و پود فرش را با پوست کف پایتان لمس کنید؟ حتمن. الان میروم و جارو برقی را قبل از هر قدمتان روی گلهای فرش میکشم.
دوشنبهی عزیز آخرین بازدید کمد لباسها برای خیلی وقت پیش است و شما نگران حالش هستید؟ غمتان نباشد. الان میرویم و از همین تیشرتهای دمدست شروع میکنیم.
دوشنبهی عزیز، شما راحت هستید؟
دوشنبهی عزی..
دوشنبه؟
دستگیرهی در دوباره پایین کشیده میشود. مامان میآید داخل و دوشنبه را میبیند. مامان فوری او را میشناسد و به دوشنبه خوشآمد میگوید.
آخر میدانید، مادرها هر روز به نیازهای دوشنبهها و سهشنبهها، حتا جمعهها گوش میدهند و به خانه دعوتشان میکنند.
حالا که فکر میکنم من آدم مهماننوازی نیستم. اما به این موضوع افتخار هم نمیکنم. باید تلاش کنم که باشم. آخر امروز دوشنبهی خیلی خوبی را ملاقات کردم و دلم برایش تنگ میشود.
شما به من بگویید: امروز اتاق شما چند شنبه است؟
مبینا ملائی