راستش ناامید بودم. از تمام مسیری که طی این 5سال طی کرده بودم ناراضی بودم. فکرمیکردم دیگه هیچ کاری ازم برنمیاد. همراهی و همصحبتی یه دوست باعث شد به این فکر کنم که «چرا از خودم بودن میترسم؟» رفتم تو دل این سوال و صادقانه بگم؛ دیدم چیزهای خیلی بیشتری هست که ازشون میترسم. دیدم ترس به کلی زندگی منو تصاحب کرده. قلهی افسردگی رو تازه رد کرده بودم و نمیخواستم دوباره بیفتم تو منجلابش. تیر آخر رو مجتبی شکوری زد. اپیزود هفتم از ویدیو راه. با عنوان سلطنت ترس.
«ترس تو هر کجا که باشد وظیفهات نیز همانجاست.
دقیقا در همانجایی که بیشترین ترس یا درد را احساس میکنید، بزرگترین فرصت برای رشد پنهان است.»
این نقل قول از یونگ کافی بود برام تا دل به دریا بزنم و برم سراغ چیزی که خیلی ازش میترسم:
انتشار محتوا!
شاید بهنظرتون خندهدار بیاد.
«ترس از چی؟» «مگه ترس داره؟» «مگه قراره آپولو هوا کنی؟» «حالا کی اهمیت میده تو چی میگی که بخوای بترسی!» و...
اما ریشه این ترس عمیقتر از چیزیه که فکرش رو میکنید. هنوزم دارم باهاش کلنجار میرم و خداوکیلی سخته!
روزی که فهمیدم میخوام دل به دریای محتوا بزنم بزرگترین روز زندگیم بود. مثل روزی بود که فرودو بگینز فهمید فقط خودش میتونه حلقهی یگانه رو تا کوه هلاکت حمل کنه.
همون روز بود که آیدین داریان توی کانال تلگرامش اعلام کرد فصل سیزدهم باشگاه محتوا قراره شروع بشه.
میگن وقتی شاگرد آماده باشه، استاد پیدا میشه! فکر کنم ماجرای منو باشگاه محتوا هم چنین چیزی بود.
اولین کاری که باشگاه محتوا برام کرد این بود که با خودم شفاف بشم. به این فکر کنم که دقیقا محتوا برام چه معنایی داره؟ موقع نوشتن این متن، تحت تاثیر کمالگرایی، سعی داشتم یهجوری خودم رو تو عالم نویسندهها جا بدم. ولی بعد به خودم تشر زدم: «یادت نره برای چی داری وارد این ماجرا میشی! یادت نره قراره خودِ خودت باشی. همونقدر ناقص، همونقدر کمسواد، همونقدر مشتاق یادگیری. یادت نره قراره این داستان رو از صفر مطلق شروع کنی.»
بارها متنم رو اصلاح کردم. اما آخر سر، متنی که نوشتم رو خیلی دوست داشتم. وقتی میخوندمش تو سرم این صدا بود که: «این خود منم!»
نتیجه؟ شدم نفر نهم از پونزده نفری که بورسیه میشن.
9 برای من یه عدد خاصه! (بله درسته. یکی از دلایلش 9 یار حلقه است😁) اینم برام نشونهای بود که دارم تصمیم درستی میگیرم. تا بخوام ثبتنام رو قطعی کنم بیشاز صدبار دچار تردید شدم. اما با خوندن متن تجربه دوستانی که به واسطه همکاری با مدرسه نویسندگی میشناختمشون، اعتماد کردم و باشگاه محتوایی شدم.
همینجا ممنونم از حدیث بگری جان و مهدیس گوشه عزیز که با حرفها و متنهاشون منو دلگرم کردن.
کلی هیجان داشتم برای شروع باشگاه. کلی انتظار برای شروع داستان محتوایی خودم. دلمو صابون زدم که: «ایول! اونجا کلی آدم خفن هستن که میتونی باهاشون دوست بشی، کلی چیزهای جدید برای یادگرفتن هست و بالاخره میتونی خودت رو یه محتوانویس معرفی کنی.»
ولی...
قبل از اینکه بگم «ولی» چی؟ اینو بگم که باشگاه محتوا دقیقا مثل دانشگاه میمونه. بعضی جلساتش به شدت جذابه. مثل جلساتی که آقای حامی غفاری و آقای پارسا کاکویی برگزار کردن، یکسری جلساتش ممکنه کسلکننده باشه، یکسری جلساتش هیجانانگیز و باحاله و اغلب جلسات، انگشت حیرت بر دهان تعجب میگیرید و شگفتزده میشید از اینکه چقدر نمیدونید!
توی همهی جلسات باید قلمبهدست باشید چون سرشار از نکات ریز و درشته که از تجربه اساتید و کارشناسها برمیاد. جا داره تشکر کنم از بچههای فصل سیزده که با سوالات تخصصیشون این نکات رو از لابهلای تجربههای اساتید بیرون میکشیدن.
(منم همیشه در سکوت، از این فرصت برای ماهیگری استفاده میکردم. ممنون از آسیه عزیز که جزوهشون رو در اختیار همه گذاشتن.💚)
اما برسم به اون «ولی»
افسوس میخورم که این دوره فوق فشرده بود. من تازه تازه دارم یاد میگیرم چی به چیه. مشق عشقها بسیار چالشی و کاربردی بود. به عملگرایی من خیلی کمک کرد اما افسوس میخورم که فرصت نکردم از هر روزی که با این مشق عشقها کلنجار میرم محتوا تولید کنم. منو با قابلیتهام روبهرو کرد. بهم یاد داد درست مقایسه کنم و دست از کمالگرایی بیخود بردارم.
از منتور دوستداشتنیمون مریم ثبوتی ممنونم که با جزئیات کامل تمرینها رو بررسی میکرد، راهنمایی میکرد و بازخورد میداد.
بیشترین افسوسی که میخورم برای اینه که فرصت نداشتم تو گروهها گفتگو کنم و با همباشگاهیهام بیشتر آشنا بشم. چون همهشون آدمهای مستعد و کاربلدی هستن که دوستی و معاشرت باهاشون سازنده است.
البته امیدوارم این فرصت همچنان پابرجا باشه.✌
من هنوز تو این مسیر، نو سفرم. هنوز میترسم. هنوز دارم برای انتشار حتی یک جمله بارها و بارها با خودم میجنگم. اما امیدوارم که میتونم از پس این جنگ بربیام و به معنایی که برای «محتوا» تو زندگیم ساختم، برسم.
به نظرم محتوا، در هر شکل و فرمتش شاهکلید حل خیلی از مشکلاته. چون یک متخصص محتوا در قدم اول باید بتونه چیزی که تو قلب و ذهنش میگذره رو به شفافترین و جذابترین شکل ممکن بیان کنه. پس همه محتاجیم که این حوزه رو یاد بگیریم. بهترین جا هم برای یادگیری میتونه باشگاه محتوا باشه.
امیدوارم یهروزی همباشگاهیهای جدید و بیشتری داشته باشم.🌱
در پایان میخوام برای یادآوری به خودمم شده نقل قولی که مجتبی شکوری از یونگ داشت رو بازگو کنم:
«اگر ترس از افتادن باشد، تنها راه نجات در پریدنی داوطلبانه است.
ترس تو هرکجا که باشد وظیفهات نیز همانجاست.
دقیقا در همانجایی که بیشترین ترس یا درد را احساس میکنید، بزرگترین فرصت برای رشد پنهان است.
ببینید شخص از چه چیزی بیشتر میترسد تا بدانید بعدا از کجا رشد خواهد کرد.»