در زمانی که کوچه پس کوچهای وین ریتم زندگی نوازندگان را کنترل میکرد،قدم زنان قطعه ای پرشور گوشم را نوازش کرد.
قطعه ای که رنگ صدا و تناوب های آن مرا مسحور خودش کرده بود.
???
قطعه شماره ۱۰ فرانتس لیست، موسیقیدان و البته نوازنده چیره دست پیانو که در دوره رمانتیک زندگی میکرد، او زمانی که تنها ۱۳ سال داشت، نسخه ساده ی این اتود را ساخت.
لیست در واقع این قطعه تکنیکی را برای نمایش چیره دستی خود ساخت و ۱۵ سال بعد آن را بازبینی کرده و این نت های چابک و تزئین شده را نواخت. ناگفته نماند که نسخه نهایی آن را تقدیم به معلم پیانو خود کرد.
این اتود با جهش ها و تغییر وضعیت سریع دست، نوازنده را از نفس می اندازد و کمابیش بداهه به گوش می رسد.
نکته قابل توجه آن است که لیست آنچنان بی همتا در نوازندگی بود که در قطعهایش شیوه هایی نو برای استفاده از پیانو به کار می برد به گونه ای که لحن چالاک، جسورانه و البته برون گرایانه ی دوره رمانتیک را می توان به راحتی با شنیدن قطعاتش حس کرد. آن طور که یوهانِس برامس گفت کسی که نوازندگی لیست را نشنیده باشد نمی تواند از نواختن پیانو حرف بزند.