به تازگی متوجه شدم دوست و آشناهای زیادی در اطرافم دارم که انگار دیگر تماسی با هم نداریم.
به خودم آمدم و دیدم در واقع ما تماسی جز تماس مجازی نداشتیم. و انگار ارتباط ختم شده به واقعیت گسسته است.
صمیمت ما به اندازه کامنت گذاشتن بر زیر پست ها بود،با لایک هایم او را تشویق میکردم و از دور با استوریهایش زندگی میکردم.
انگار مخترع لایک تصویر درستی از دلتنگی ندارد،شاید هم من زیادی گنده اش میکنم و درگیر تناقضات شده ام.
اما او پیجش را پاک کرده و دیگر در این دنیا فعالیتی ندارد. من حتی نمی توانم پیدایش کنم چه برسد به آنکه آن رابطه صمیمی مجازی ما دوباره شکلی واقعی بگیرد.
ما انسان ها دقیقا دنبال چه چیزی هستیم؟
اکثریت جواب هایی از جنس آرامش، پول،موفقیت، سلامتی و شادی می دهند.
ما به بشارت اینکه شبکه های اجتماعی آمدند تا
تا خلا های وجودی را پر کنند درگیر آن ها شدیم.
انتظار داشتیم جایی باشند برای پیشرفت و دیده شدن ،به اشتراک گذاری لحظات ناب و البته کمک کردن.
که از حق هم نگذریم اینطور بود اما به چه قیمت ؟!
اینطور نیست که شبکه های اجتماعی آگاهانه از نقص های روانشناختی سوء استفاده می‌کنند و کاربران خودشان را به نوعی تعامل دور دعوت می کنند؟!
کسی نمی تواند منکر تاثیر مثبت آنها شود اما چه کسی در ابتدا فکر می کرد که این شبکه ها غالبا تاثیر مستقیمی بر روی فکر،سلیقه روح و جسم آدمی بگذارند؟
دوستی داشتم که اخر هفته ها اپلیکیشن های گوشی همراهش را پاک میکرد تا هیچ چیز نتواند
تسلطی بر احساساتش داشته باشد،تا چیزی نتواند شادی او ، غم و حتی خشم او را کنترل کند.
در واقع بسیاری از ما در تله شبکه های مجازی افتاده ایم،تعدادی کمال گرا شدیم،تعدادی غمگین، تعدادی نگران و تعدادی سر خورده با رنگ هایی متفاوت!
عکس هایی پر زرق و برق از روزهای خوش آدم های گزینشی اطراف میبنیم و می دانیم که اینجا جایست برای اشتراک گذاری حال خوش، منطقی است اما ذهن درگیر می شود و مسیر طولانی تا پذیرش آن دارد.
آیا تمام انتخاب های ما از روی اختیار است؟
وحقیقت این است که آیا واقعا می خواهیم طور دیگری زندگی کنیم؟
