با فریاد به خانه آمدند، تا بازهم اوی بی گناه را زیر بار تحقیرهایشان بیشتر بشکنند.
اما صدای فریادشان در مقابل بلندای نعره های مرگ او حتی به مانند خرخر هم نبود!
راستی که مرگ عجب قدرتمند است... که ناعزیز را عزیز کرده میکند و لمس حقیقت نبودنش چه حیف است، در پس وجدانی که از عذاب خونی تر میشود! کاش میشد کور شوند و نبینند و پنهان شوند؛ در پس هاله شرمندگی و پشیمانی... مادامی که تکه پاره کاغذی، با دستخطی کج و معوج محتوای
"بودیم و کسی قدر ندانست که هستیم
باشد که نباشیم و بدانند نماندن بلدیم"
را به مانند پتک آغشته با خوارهای ندامت، بر پیشانیشان میکوبید!