روز آخر

شب خوابم نبرد. پر از غم و دردی که نمیتونستم ابرازشون کنم. اونموقع باید تنها میبودم. تنهایی رو بیشتر از هر چیزی دوست دارم ولی اون لحظه تنها نبودم.

ساعت 4 شده بود، کم کم دیگه باید میرفتم سمتش ولی حتی تو راه هم تنها نبودم. با دایی‌هام و بابام رفتیم غسالخونه، همه میدونیم اونجا چیکار میکنن. با خودم میگفتم سرنوشت من هم به زودی همین میشه ولی امیدوارم من رو دفن نکنن، ترجیح میدم بسوزوننم اینطوری کمتر به یادم میفتن.

الان رسیدیم خونه، بردیمش داخل، صدای ضجه و گریه بلند شد. برای منم همینطوری میخوان گریه کنن؟ نمیدونم ولی خودم ترجیحم اینه برام گریه نکنن، بخندین به هرحال اتفاق خوبی افتاده، من خودم خوشحالم مگه شما برای خودتون ناراحت باشید که خب به من مربوط نیست گریه کنید ولی بعد از اینکه سوزوندینم.

رفتم تو قبر، دایی‌هام حالشون خوب نبود که بخوان اینکار رو بکنن. برای آخرین بار صورتش رو دیدم. مامان و مامان بزرگ رو صدا زدم، اونا هم ببینن، مامانم از شدت ناراحتی نمیتونست حرف بزنه. مامان بزرگ گریه کرد. برای منم میخوان اینطوری کنن؟ نمیدونم پس لطفا سریعتر بسوزونیدم که خیلی این اتفاق طولانی نباشه.

الان همه واستادن و فاتحه میخونن، من چی؟ من فقط نگاه میکنم چون دیگه نمیتونستم کاری بکنم ولی تو همه این موقعیت‌ها تنها نبودم. باید تنها می‌بودم. به هیچکدوم از دوستام نگفته بودم که تنها باشم. کسانی که باید میبودن نمیتونستن باشن پس بذار تنها باشم.

این حال آخرین دیدار ماست، طعم تلخ پایان این ماجراست...