
میگما...
سعی کن چمدوناتو زودتر ببندی، آماده بشی، یه اسنپ بگیری و بهش بگی بره سمت فرودگاه. برات یه بلیط خریدم. پروازت نزدیکای صبحِ امروز، وقتیه که هنوز سپیده نزده. همون موقعا که تاریکی و ظلمت یواش یواش داره بار و بندیلشو میبنده، همون موقع تو هم از اینجا میری.
مقصد؟ اگه قرار بود بدونم که منم الان داشتم چمدونامو میبستم. اما تو، فقط برو. چشمامو میبندم که نبینم رفتنتو. برو و تو غربت و سکوتِ نیمهشب بذار صدای قدمایی که داره ازم دور و دورتر میشه آخرین یادوارهی تو برای من باشه. بهت نمیگم منو یادت بمونه. نمیگم دوستت داشتم. نمیگم دلم تنگت میشه. حتی نمیگم یه روزی فراموش میکنم که وجود داری. فقط چشمامو میبندم و منتظر میمونم انقدر صدای قدمات دور بشه که مطمئن بشم وقتی چشمامو بازشون میکنم، خودمو وسطِ این ظلمت و خلوت، تنها ببینم. تنهای تنها. بدونِ ذره ای حسِ حضورِ تو.
یه روزی با یه پرواز اشتباهی اومدی اینجا. منم پذیرفتمت، مهموننواز بودم اما یهوقتایی هم نامهربونی کردم. اما هم من هم تو از اولش میدونستیم مقصدت جای دیگهاییه. میدیدیم این روزارو. این شبارو. میدیدیم این لحظهای که باید کَنده بشی و از یه جای اشتباهی، بری اونجایی که بهش تعلق داری. آره میدیدیم اما آخرشم نفهمیدم چرا از اولش بلیطِ اشتباهیتو کنسل نکردی. حالا غصه که نداره. در عوض اینجا باهم، کم حسای قشنگ نساختیم. مگه نه؟!
راستی، نیمه شبه، وسطای زمستونه، هوا هم سرد. تو هم که زود سرما میخوری. کلاه و شالی که برات بافتمو یادت نره. اوه راستی، اصلا حواسم نبود جز فکر و خیالِ تو چیزی بلد نیستم ببافم. اگرم بخوام همهی فکر و خیالایی که بافتمو بدم بپوشی که با اینکه وسط زمستونه بازم تب میکنی...ولشون کن این حرفارو...دیرت نشه. بذار ببوسمت؛ قول بده لباتو بعدِ لبای من، بذاری روهمدیگه و یه کلمه هم حرف نزنی...
به جای حرف قدم بزن. در جهتِ مخالفِ من. طوری که دور و دور تر بشی.
چشمامو بستم.