آقای دکتر براهنی و آقای گلشیری و کوشان عزیز! رسیدگی به نوشتههای ناتمام خودم را به شما عزیزان واگذار میکنم. ساعت یک و نیم است. خستهام. باید بروم. لطف کنید و نگذارید گم و گور شوند و در صورت امکان چاپشان کنید. نمیگویم بسوزانید. از هیچکس متنفر نیستم. برای دوستداشتن نوشتهام، نمیخواهم، تنها و خستهام برای همین میروم. دیگر حوصله ندارم. چقدر کلید در قفل بچرخانم و قدم بگذارم به خانهای تاریک. من غلام خانههای روشنم. از خانم دانشور عزیز خداحافظی میکنم. چقدر به همه و به من محبت کردهاست. چقدر به او احترام میگذارم. بانوی رمان، بانوی عطوفت و یک هنرمند راست و درست. با شفقت بسیار. خداحافظ دوستان عزیزم
......
اخرین نوشته ی غزاله علیزاده،قبل از اینکه ازین دنیا بره.یعنی خودش روحشو برداره و بره.
دوست دارم بارها بخونم این متن رو.
انگار احساسات هر کلمه اش بهم تزریق میشه.
(ساعت یک و نیم است) انتظار؟
(خستهام. باید بروم.) و چقدر نزدیک.
(لطف کنید و نگذارید گم و گور شوند و در صورت امکان چاپشان کنید.)
شاید نیمچه امید.میگن اگه چیزیو توی دنیا خیلی دوست داشته باشی باعث میشه به خاطر اونا بمونی.منظورم اینه که انگار نوشته هاتو خیلی دوست داشتی.
(نمیگویم بسوزانید. از هیچکس متنفر نیستم)
و چقدر زلاله این جمله .
منم از هیچکس متنفر نیستم.
( برای دوستداشتن نوشتهام، نمیخواهم، تنها و خستهام برای همین میروم.)
......
نمیدونم. تااخر این متن بنویسم منم همینطور؟
(دیگر حوصله ندارم.)
(چقدر کلید در قفل بچرخانم و قدم بگذارم به خانهای تاریک. من غلام خانههای روشنم.)
کلید ان درِ خانه ی تاریک را هم گم کرده ام.دیگر نمیدانم غلام چه خانه ای ام.
کدام خانه؟
کدام روشن؟
تسلا و ادیسون مدتهاست که رفته اند،اما اثرشان مانده . خانه ها هنوز روشن است،من هم دلم برای همه ی ادمهایی تنگ شده که رفته اند.اما روشناییشان هنوز مانده.
انگار تاریک ترین روشناییست.اینکه میبینمتان. در عکس ها . درفیلم ها . در ویس ها.ولی .رفته اید.
ایرادی هم ندارد.
دلم برایتان تنگ شده.برای ان نسخه ای که در فیلمها و عکس ها میبینم.
شما نیستید.
من این را خواهم پذیرفت.
یادتون رفت.یاد من موند.