
در زمانی که عین برق و باد می گذرد ، درخششی آنی و گذرا چشمک میزند ، من با ایمانم راه می روم تا خاطرات جهان را به نقش در بیاورم .
من ، رؤیایی داشتم که هیچکس دیگری نداشت ، حتی اگر بین حقیقت و آرمانم و پاهایم قربانی شوند و به آنان پابند بسته شود ، این انگیزه های طغیانی سرکوب نمی شوند چون قلبم همچنان به اشتیاق ادامه میدهد .
دروغ ، ترس ، غرور ، غم
من آنقدر ضعیف نیستم که همچین احساسات منفی ای مرا به سلطه ی خود بگیرند ، من حقه بازی هستم که هیچ گاه با خود خلوت نکرده ،
به ساختمان هایی که آسمان شب را شکافتن نگاه میکنم ، من آرزو دارم روزی به آنجا برسم ، میخواهم در پایان جاده ای که نامش فرداست چیزی مرا به سمت خود بکشد .
چشمانم بسته است و روی دریایی از هوشیاری و آگاهی غوطه ورم ، اینجاست که آرمانهایی که تصور کرده بودم را بدست میاورم ، هیچ وقت خیلی هوشیار نبودم ، می خواهم چیزی را به دست بیاورم که هیچ کس دیگه ای نتوانسته ، کریستالی به نام « نفس » .
مؤلف : مبارکه محمدی تبار [mmt]