شفتم کرده ، این بازی خطرناکیه که تنها پرنده ی بی بالی همچو من و سروی تنها می توانند انجام دهند .
ببا در انتظار تقدیر برقصیم ، حسی از یک پر در حال شکفتن با دلم بازی می کنه و بعد دستانمون به هم می خورند چرا که نمی تونن صبر کنند و ببینند تقدیر چی رقم می خورد .
می خواهم کلماتی را برای تو به زبان بیاورم که دیوار های قلبت را فرو بریزه ای سرو آزاد. کلماتی که من می گویم ،کلمات آزادیم است ، اگر این یه رؤیا نیست پس لطفا بهم بگو ، لطفا...بگو که من نیز به سبا فرستاده می شوم ...
دیگه جلوی این احساسات را نمیشود گرفت ، پس بیا با هم شکوفا بشیم ، چون این بازی خطرناکیه که فقط من و تو می تونیم انجام دهیم ....
سپس سرو با لحنی محزون و امیدوار کلماتی را می گوید :
*ای هدهد صبا ، به سبا می فرستمت
* بنگر که از کجا به کجا می فرستمت
* حیف است طایری چو تو در خاکدان غم
*زین جا به آشیان وفا می فرستمت
«حافظ»
مولف : مبارکه محمدی تبار
