نفس آیینه

غم هایم زیاد بودند ، زیاد ... و خوشی هایم اندک ، اندک ...آرام راه می رفتم چرا که چیزی نبود برایش تا پای جان بدوم و آرام می گریستم چراکه چیزی نبود برایش زار زار گریه کنم . فکر می کردم که حتی پیشگویی مرگم هم آرام است آرام آرام ، همانگونه که از یک روح بیهوده انتظار می رفت . و ای کاش اینگونه بود، آن زمان نمیدانستم حتی من هم ....

و من می گریستم بلند ، بلند و می دویدم تا آنجا که جانی برایم نماند ، دلیل تمامی اینها چه بود ؟ نمیدانم ، فقط اینکه.....من نمی خواهم بمیرم .

آری چیزی که مرا به جلو وامیداشت ، امید نبود بلکه به طرز رقت انگیزی ترس بود ، ترس از مرگ ،ترس از اینکه بعد از مرگ در پوسته ای سیاه و خالی خواهم بود و در آن زمان دیگر توان آرام راه رفتن هم نخواهم داشت و من اینگونه بودم .« میدونستم که واقعا جایی را ندارم که بهش بگم خونه ، حس می کنم گم شدم و دیگه نمیدونم کجا باید برم ، همه ازم متنفرن و حس می کنم الان خیلی سردمه ، چرا همه باعث میشن من احساس تنهایی کنم ؟ ...انگار کلی حرف دارم ، من را از اینجا ببر ، من واقعا نمیتونم بمونم ، اشکام از صورتم داره میاد پایین ، هر روز احساس ناراحتی بهم دست میده ، میدونم یه مهره ی اضافی بیش نیستم ، میخوام بمیرم چون اهمیت نمیدم ، می خوام گریه کنم ، احساس دیوونگی می کنم ، من نفرت اون هارا حس می کنم، یعنی اگه عوض بشم من را دوست خواهند داشت ؟»

من این بودم تا آن زمان که اورا دیدم . او در کنارم بود برای سالهای سال اما پس چرا من نمی دیدمش ؟ وقتی راه می رفتم ، من ندیدمش ، وقتی می گریستم من ندیدمش ، او حتی هیچ کاری برای من هم نمی کند ، پس چرا فقط بودنش در کنارم به من آرامش می دهد و مرا امیدوار می سازد ؟ او هیچ چیز نمی گوید ، نمی خندد ، نمی گرید ، او آرام است ، آرام آرام آرام ، مرا یاد گذشته ی خود می اندازد .... اما باز هم پس چرا تنها با نگاه کردن به چشمانش ، جوابم را خواهم یافت ؟ حال این پرسش هرچه می خواهد باشد .

چرا او پاسخ همه چیز را می داند ؟

او کیست ؟ کیست ؟ کیست ؟

چرا انقدر آشناست ؟ ، چرا همیشه در کنارم است ، بی هیچ خواسته ای ؟ او کیست ؟ کیست؟

از زمانی که او را می بینم با او حرفی نزدم ، او هم حرفی نمی زند .... سکوتی محض .....

اما پس چرا تنها حس کردن او در کنارم باعث شد سریع تر از همیشه بدوم و اینبار گریه نه ، آرام بخندم ؟

چرا با بودنش همه جا را که او باشد خانه ی خود می دانم ؟

چرا هربار که می گریم ، او نیز می گرید و چرا تنها با بودنش مرا دلداری می دهد، امیدوار می کند ، ترغیب می کند؟ او کیست ؟ چه کسی می تواند همچین حضور تاثیر گذاری داشته باشد ؟ فرشته ؟ روح ؟

چرا هرگاه می خواهم با او صحبت کنم درمانده می مانم ؟ و حالا ، تنها وقتی در کنارم است ، من دوستانی دارم ، دوستانی که قبل ها برایم داشتنشان رؤیا بود ، اکنون با وجود او ، من هیچ نیازی به هیچ دوستی نخواهم داشت...ونه عشقی ، و نه خانه ای ، از چه زمانی او انقدر برایم با ارزش شده است ؟ و چرا سال ها بودن در کنارش را از دست می دادم ؟ می خواهم تا جانی در بدن دارم در کنار او باشم ، در کنار او................

آه ، امروز می خواهم پس از سال ها به آیینه بنگرم ، حتی الان هم دارم با خواست چشمانش این کار را انجام می دهم ، او تنها کسی است که مرا از تاریکی رهانید ، دوست دارم هرکاری را که می گوید انجام دهم ...

........آیینه ای غبار آلود و قدیمی را تمیز می نماید ، سالهاست که چهره ی خود را فراموش کرده ، و او چه می بیند ؟ او تنها چهره ی خود را از یاد برده بود، چهره ای که سال ها آن را می کشت .....

تأمل در آیینه ی دل کنی ****

صفایی به تدریج حاصل کنی

سعدی

پیشنهادی ?????

مؤلف : مبارکه محمدی تبار [mmt]