
پادشاهی از سر آوازه اش
می نشست تا صبح در ویرانه اش
هیچ امری ز دربارش سد نبود
پس چرا او را چنین جانانه اش ؟
هیچ عشقی بر دلش جایی نداشت
حسرتی بر سر ز این شاهانه داشت
تا به آنکه دید آن روی جمیل
پادشه ویران ز بیت او بگشت
پس وزیران را به قصرش چاره کرد
امر وزیری را نمود بر قصر خویش
خود به راهی بی سرو سامان و سیر
پادشه بی هیچ شرطه ، ارمغان
رفت گویی از نشان ارمغان
تا به بیت آن زن صورت جمیل
گفت : آیا می کنی من را اسیر ؟
تا به آن را بشنود بانو ز آن
صورتش کامکار از برق آن
پس به حرف آمد آن بانو اسیر
گر ز آزمون من آیی پدید
من تو را با خود کنم زودی امیر
پس بگفتا ، اندر آن خاک نژند
اندکی بکار گردو وسهند
تا برد 20 روز پایان رسد
پس بیاور اندکی گردو وشهد
پادشه ویران ز حرف او بگشت
این چه طرزی است رد کردنم ؟
شه به دستور خود اندک رسید
زین رو گاه و بی گاه گردو کشید
پس وزیری باز کرد چشمش ز او
پس چرا گردو نیاری از عمو؟
شه به دستور زن صورت جمیل
گفت این نیست ره عشق امیر
پس به بیست روزش رسید بانو ز آن
گفت :بلی ، آن درخت ارمغان
پادشه گفتا درختش چاره نیست
آن درخت ارمغان نامد پدید
آن ز بانو روی کرد بر پادشه
این درخت ، صداقت بود ای امیر
شاعر: موعود mmt