
هیچ کس : به کجا می روی ؟
ایکس : می روم تا بالاخره بمیرم.
هیچ کس : بمیری ؟ برای چه ؟
ایکس : خب ؟ شاید .... خسته ام .
هیچ کس : خسته ؟ از چه خسته ای ؟
ایکس : از زندگی ، نمیدانی که چه می کند ، هر روز وقتی از خواب بیدار می شوم آفتاب را روی صورتم می اندازد، پتویم را می کشد و مرا با سرو صدایی دردناک بیدار می کند .
هیچ کس : خب ؟ دیگر چه؟
ایکس : من هیچ عشقی ندارم ، نصف عمرم بر باد است .
هیچ کس : پس چرا برای خود همدمی پیدا نمی کنی ؟
ایکس : این هم وظیفه ی من است ؟ به من چه ؟ این ها کار زندگی است .
هیچ کس : آه ، دیگر چه دردی داری ؟
ایکس : دوستانم یکی پس از دیگری مرا ترک می کنند و وقتی دلیل این کارشان را می پرسم ، می گویند تو خیلی منزوی هستی و بدرد دوستی با ما نمی خوری .
هیچ کس : منزوی ؟
ایکس : می بینی ؟ این زندگی که شما اینقدر هوایش را داری مرا منزوی کرد .
هیچ کس : هه .....
ایکس : تازه ، میدانی الان 5 سال است در صف کنکوری ها هستم ، 5 سال است که بیکارم چه چیزی از این خسته کننده تر ، آن هم فقط به خاطر اینکه دوست دارم در رشته ای که دوست دارم شرکت کنم .
هیچ کس : خب ؟ این چه ربطی به زندگی داره ؟
ایکس : خب اگر او می خواست که من همان سال اول کارم را می کردم و در کنکور قبول می شدم.
هیچ کس : درسته درسته ، به اینجایش فکر نکرده بودم هاااا
ایکس ، دلایلت تازه داره سر عقل میارتم . میشه بیشتر بگی ؟
ایکس : بله بله ، چرا که نه ، تا صبح برایت دلیل می آورم .
ببین ، زندگی انقدر سنگ دل است که حتی وقتی پدرم برای ساعت ها غر غر می کند و من سردرد می گیرم هم به کمکم نمی آید ، آنقدر که آرزوی مرگ می کنم .
تازه ، میدونی بزرگترین دلیلم چیست ؟ همیشه به خاطر اینکه صورت زیبایی ندارم مسخره می شوم و همیشه مورد آزار بچه ها ی قلدر هستم ، آخه اینم شد عدالت ؟ یکی زشت است و یکی زیبا ، دلیل این نابرابری ها هم زندگی است دیگر وگرنه ...
هیچ کس : بله ، درسته ، چرا من به فکر این نابرابری ها نبودم .
ایکس : خب شاید چون آنها را نچشیدی .
هیچ کس : شاید ....
ایکس : این را گوش کن ، میدانی هر موقع از مدرسه میام و خسته و گرسنه ام ، انتظار دارم گلویم یک غذای خوب و بدرد بخور باشد ، اما مادرم یک غذای ساده مانند نون پنیر گوجه می دهد و وقتی دلیلش را می پرسم ، می گوید مریض است و باید به او رسیدگی کنم .
اه ، آخه به من چه ؟ این هم تقصیر زندگی است ...
آه ، راستی ، من حتی پول تو جیبی هم نمی گیرم ، الان 25 سالمه و تنها 45 هزار تومان در کیفم است ، اینم شد زندگی ؟
هیچ کس : ایکس ، تو واقعا انسان با تدبیری هستی .
ایکس : خب معلومه ، من خیلی باهوشم ، برای همینه که ....
میدانی چه چیزی از همه بدتر است ؟
هیچ کس: نه ، بگو بگو
ایکس : راستش زندگی من خیلی یکنواخت است . هر روز ساعت 12 از خواب بلند می شوم ، صبحانه می خورم و بعد میرم سر کامپیوترم تا شب و دوباره نهار و شان و بعدهم دوباره خواب ، این بی عدالتی های زندگی مرا خسته کرده ، به همین دلیل می خواهم بروم و خواستار عدالت شوم تا شاید مردم چشم و گوششان را باز کنند .
هیچ کس : چطور می خواهی پیامت را به مردم برسانی ؟
ایکس : در این باره خیلی فکر کردم ، بهترین و اثر گذار ترین راه « خودکشی» است .
هیچ کس : خودکشی ؟ نه نه این کار .....
ایکس : صبر کن .به عنوان خودکشی به آن نگاه نکن ، این یک حرکت حماسی بر علیه زندگی است .
ایکس : خوب است ، بیا، بالای پشت بوم بهترین مکان برای این کار است .
هیچ کس : باشه ، بریم من آمادم .
ایکس : خب ، من می خواهم اول باشم و در این حرکت حماسی پیش قدم شوم.
هیچ کس : نه ، لطفا بگذار من اول اینکار را انجام دهم .
ایکس : اگر انقدر اصرار داری نمی توانم جلویت را بگیرم ، باشه پس ...
هیچ کس : تو چشم و گوش مرا باز کردی ، ممنون وخداحافظ ........................................................................... ................................................................................................................................................................
ایکس : هوی هیچ کس ، رسیدی اون پایین ؟ مردی ؟ زنده ای ؟
میگمااااا حالا که بیشتر فکر می کنم می بینم ......
_ بعضی ها هم همین هستند ، حتی خود هم دلیل مرگ و زندکی خود را نمیدانند و اینگونه دوستانشان را هم به آغوش مرگ می کشاند.