
خانه های کاهگلی....
درختان خزان سر به فلک کشیده...
خانه هایی در دامنه ی کوه های استوار ...
و کوه هایی به عظمت رودخانه ها و آسمان ها...
درب و پنجره ی آبی که در میانه ی روستا خودنمایی میکند ...
و سقف هایی که با کاه و چوب دست به دست هم داده اند تا خانواده ای را از گریه های باران پناه دهند...
درختان بس کهنی که دیری در درازنای تاریخ خویش،بار سنگین خاطرات روستا را مرور میکند....
پنجره هایی بسیار در خانه ها که نشانگر خاستگاه قدیمی این مکان است...
خانه هایی که پشت به پشت هم به آسمان قد کشیده اند گویی نشان از دوستی و محبت صاحبان خود دارند....
تمام این زیبایی ها،
چگونه است که تنها با کمی گل و چوب به هم،
یاد آور روزگار خوش کودکانی است که امروز جای پای پدران و مادران خود نهاده اند ...
و خدای را شکر که چنین خاطره هایی همچنان در جهانی انبوه از ارمغانی دروغین به نام و اندیشه ی «توسعه»، خود را محفوظ نگه میدارند...
نوشته: مبارکه محمدی تبار
نویسنده موعود