
در علم پزشکی درد وحشتناکی وجود داره به اسم درد فانتوم ، البته بهش درد خیالی هم می گویند ، اما در اصل خیالی نیست ، بلکه واقعا درد می کند.
بیمار واقعا درد میکشد ، ولی از جایی که دیگر نیست ، آری قسمتی از بدن که دیگر وجود ندارد شروع به درد وحشتناکی میکند که هیچ دارویی برای تسکین یا بهبودی آن وجود ندارد .
دستی درد می کند که قطع شده ، انگشتی درد می کند که جایش بین تمام انگشتانش خالیست ، آدمی که یادش هست اما آیا خود او نیز دیگر وجود دارد ؟
گویی نگاه می کند به جای خالی چیزی ، نداشته هایش را می بیند و بعد دچار دردی بیهوده می شود ، دردی از نبودنش ، از نداشتنش.
بیمار تنها خاطره ای برایش مانده و دردی که کسی نمی فهمد ، جای خالی که کسی نمی بیند چون به گمانشان این ها همه دردی است خیالی....
اما درد دیگری هم وجود دارد که به آن بهشت فانتوم می گویند ، با اینکه اسم خوبی دارد اما بسیار وحشتناک است ، مشکل اینجاست فردی که دچار بیماری فانتوم شده است در درجه ی آخر به این درد دچار می شود..... بهشت فانتوم
او خود را در کنار نداشته هایش می بیند و در دنیایی دیگر سیر می کند ، او با دست نداشته اش دست عزیزی را که دیگر وجود ندارد نوازش می کند اما آیا این ها چیزی جز خیالات نیستند ؟
اما به نظر من آنها ریشه در واقعیت دارند ، چه می شود اگر این بیمار چیزی را حس کند که همه ی ما از حس کردن آن محرومیم ؟
مؤلف : مبارکه محمدی تبار (mmt)