بسان تکابری در عصرانه آسمان هستی غوطهورم؛ گاه شکل چهارپایی در حال نشخوار و گاه چون آرش کماندار به نجات میهن موهومی مشغولم.
بر کوه، دشت، روستا و شهر سایهوار گذر میکنم؛ شاهد صحنههایی بیدریغ از عشق، جنگ، مصیبت و آوار سرشار از شهامت و زیبایی، اندوه ورسوایی.
به تابش خورشیدی امید دارم که چنان از درون ذوبم کند که ببارم چون قطرات جانی بر زمینی از تو، نشانی از تو، صدایی از تو.
قطره قطره به تو نرسیده فریاددددد خواهم زد صرفا تو را.
بارانزدهای اکنون؛ خیسخیس از من. خواستی پاک کن خودت را از من.