امروزه از مدیران انتظار میرود کارکنان خود را کوچ کنند، چرا که با بکارگیری یک رویکرد کوچینگی و تغییر دادن سبک مدیریتی خود، میتوانند بر روی عملکرد تیمها و کارکنان سازمان اثرگذارتر باشند.
کوچینگ یک سبک مدیریتی است؛ یک رویکرد کاملاً متفاوت از شیوههای سنتی دستور دادن و کنترل کردن. تفویض اختیار و محول کردن وظایف به دیگران یکی از تفاوتهای مهم کوچینگ با سبکهای مدیریت دستوری است. پس از حضور کوچینگ در سازمان؛
کوچینگ را نباید به معنای خوش رفتاری کردن با دیگران تلقی کرد، زمانی که مسئولیتها و وظایف را به دیگران محول میکنید، آنها برای انجام دادن کارها بیشتر تحت فشار قرار میگیرند و همین مسئله باعث رشد و توسعه آنها و بهبود عملکردشان میشود.
مدیر در نقش کوچ سوال نمیپرسد تا داده و اطلاعات جمعآوری کند، او سؤال میپرسد تا ایدهها و افکار جدید را کشف کند، به احساسات کارمندان خود پی ببرد و آنها را تشویق کند تا خودشان به راهکار برسند.
اگر هدف از کوچ کردن کارکنان رشد و توسعه فردی و سازمانی آنها باشد، مدیر در نقش کوچ با استفاده از مهارت پرسشگری قدرتمند، کارکنان را به چالش میکشد تا عمیقتر فکر کنند و نسبت به مسائل دیدگاهی همه جانبه و بسیط داشته باشند. از این طریق میتوان مهارتهای استدلالی کارکنان را تقویت کرد و چشمانداز آنها را وسعت بخشید.
به هنگام تصمیمگیری میتوان از مهارتهای کوچینگ بهره گرفت تا به راهکارهای بهتری دست یافت. هنر کوچینگ در این است که بتوان به دیگران کمک کرد تا صریح و بیپرده صحبت کرده و ایدهها و افکار بیشتری را مدنظر قرار دهند.
جان ویتمور، در کتاب خود با عنوان کوچینگ عملکرد، مسئله مسئولیت و قدرت مدیریتی را مطرح میکند و میپرسد: آیا یک مدیر میتواند کوچ خوبی برای کارکنانش باشد؟ برای آن که مدیر بتواند در نقش یک کوچ ظاهر شود، میبایست به مهارتهای جدیدی دست یابد، مهارتهایی از قبیل همدلی، داشتن گوششنوا، اشتیاق برای کوچ کردن کارکنان، قضاوت نکردن و…
مدیر در نقش کوچ باید شک و تردیدهایش را کنار بگذارد، به کارکنان خود اطمینان داشته باشد، فرهنگ استقلال را در میان آنها رواج دهد و همواره برایشان انگیزهبخش و الهامبخش باشد.
برای مطالعه ادامه مطلب به سایت khosroaslani.ir مراجعه فرمایید.