خزعبل

یک سری احتمالات هست که جواب مهمی دارن اما رغبتی برای جواب وجود نداره.

مثال بزنم شاید من آدم باهوشی ام. شایدم کودن ام. شاید با استعداد ام. شایدم نخاله. شاید میتونستم کار بزرگی انجام بدم. شایدم صرفا یک ایده ی اضافی ام. شاید اگه روان درستی داشتم به خیلی ها کمک میکردم. شایدم در بهترین حالت سرنوشتی جز باخت نداشتم.

هر جوابی در هر صورت و هر استثنا یا تاییدی دیگه اهمیت نداره وقتی از دنیا نا امید بشی. توی این حالت فقط نمیخوای هیچی بدونی. اما یک حقیقت همیشه توی سرت مرور میشه. اینکه قراره سخت بگذره.

سخته خلاف طبیعتت عمل کنی. مثل آدمی که باید زیر آب زندگی کنه. ولی گیر کردیم توی باتلاق اشتباهی که راه فرار نداره.

درد داره ولی راسته...