کدر، گنگ، مات، تیره، تار. کی با شنیدن این کلمات حس خوبی بهش دست میده؟
اما همین کلمات منفی منجر به احساسات مثبت میشن. اگه به دنیا تیره نگاه کنی زشتیش رو نمیبینی. نمیفهمی فقط برای بقا به دنیا اومدی. نمیفهمی فقط زنده ای که زنده بمونی. اگه یک قاعده رو شفاف نبینی به حقیقت اش نمیرسی. اگه یک فکر توی ذهنت گنگ باشه زیبا به نظر میرسه. اگه مغزت کدر باشه درک نمیکنی. اگه درک نکنی نمیفهمی. اگه نفهمی دلیلی برای غمگین بودن نداری. پس خوشحالی. با حماقت خوشحالی.
پس چرا حماقت نمیتونه صفت خوشحالی باشه؟
