غریبه ام با افکاری که برام تازگی داره. تنها میشی و اگه زندگیت روی یک روالی پیش بره از تنها بودن با افکارتم میترسی. راضی ام اگه میتونستم این افکار و بگم و درک نشم. اما میدونم واکنشی بیشتر از بی تفاوتی میبینم.
این مواقع که حتی خودمم ذهنم رو درک نمیکنم از تک تک اعضای بدنم دیگه نا امید شدم. خیلی راحت میتونم خلاص شم. کاش حداقل جرئتش رو نداشتم. ولی بی بهانه زنده ام.
