حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند/محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند
ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید/هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند
چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب/فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند
قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست/بوسهای چند برآمیز به دشنامی چند
زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر/تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند
عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو/نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند
ای گدایان خرابات خدا یار شماست/ چشم انعام مدارید ز انعامی چند
پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش/که مگو حال دل سوخته با خامی چند
حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت/ کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند
یکی از غزل های به شدت مورد علاقهم. لذت ببرید♡