چندی پیش مطلبی خوندم که گفته شده بود اگر آدمی درد می کشد به معنی این است که زندگی میکند!
خیلی سعی کردم تا با این دست جملات خودم رو قانع کنم که زندگی همینه! اگه درد رو حس نکنیم مردیم..
اما نتونستم..چون حقیقت چیز دیگه ای هست
در واقع بعضی از ما خیلی وقته که مردیم..
کشته شدیم..توسط دردهامون
درد اولش مثل یه بغض کوچیک چنگ میزنه به گلوت
یا مثل یه پرده ی تار جلوی چشمت رو میگیره
که سعی میکنی با تند تند پلک زدن کنترلش کنی ..
ولی از یه جایی به بعد مثل عقرب ذره ذره بدنت رو فلج میکنه واون موقع می رسی به حسی که بهش میگن "بی حسی مطلق"!
ازون جا به بعده که دلت میخواد یه نفر بیاد کنارت
که نه سرزنش کنه نه نصیحت کنه نه دل بسوزونه و نه هیچ چیز دیگه!
یکی بیاد که فقط و فقط گوش باشه..کسی که بتونی آخرین لحظاتت رو باهاش شریک بشی..
ولی هزاران افسوس و فغان که..
مرا رازیست اندر دل به خون دیده پرورده
ولیکن با که گویم راز چون محرم نمیبینم
قناعت میکنم با "درد"چون درمان نمییابم
تحمل میکنم با "زخم" چون مرهم نمیبینم..