
همه ی وجودم خاور میانه ست..
هر گوشه ش رو که نگاه میکنم.. آشوبه جنگه آتیشه نگرانیه زندانه اسارته شکنجه ست مسلخه مخروبه ست غروره اشکه بغضه امیده نا امیدیه عشقه تنفره..!
و منی که آخر هرشب خودِ آش و لاش شدم رو از این هیاهو پس میگیرم.. زخماشو می بندم..دوباره آمادش میکنم واسه روز بعد.. بهش میگم عیب نداره بالاخره تموم میشه فقط یه روز دیگه طاقت بیار بجنگ بجنگ بجنگ...
ولی..
همه ی جنگ ها وقتی تموم میشن که یه طرف تسلیم بشه..بالاخره یه طرف باید اون پرچم سفید کوفتی رو بالا بگیره و زانو بزنه..
صلحی در کار نیست..روز ها رفتم وسط میدون گلومو پاره کردم گفتم بسه..بیاین با هم باشیم زندگی کنیم..
اونا نخواستن
منو بیشتر از قبل کوبیدن
با طیاره هاشون منو بمب بارون کردن...
اونا
اونا
اونا
لعنت به اونا..
لعنت به این جبر جغرافیایی..