روز های خوبی رو نمی‌گذرونم ، دلم میخواد زودتر بگذره، زودتر شب بشه، شب باز صبح بشه و همینطور الی الابد.
احساس میکنم چیز جالبی وجود نداره تا دلم رو بهش خوش کنم و طاقت بیارم ، در واقع خیلی وقته همچین حسی دارم ؛ فقط گاهی خودم رو با یه سری چیزای سطحی سرگرم میکنم صرفا جهت افزایش سرتونین و بالا اومدنش از زیر خط فقر
تازگی ها تنهاییم خیلی به چشمم میاد. احساس میکنم اینقدری توی این دنیا تنها هستم که اگه بمیرم هم جز خونوادم کسی با خبر نشه.. خب این خودش پارادوکس مهمی هست توی شخصیتم، از طرفی دلم نمیخواد با افراد زیادی درارتباط باشم و ترجیح می‌دم تنهاییم رو حفظ کنم ولی از طرفی دلم میخواد با چندنفر درارتباط باشم تا توی روزهای سخت دلم گرم بشه به بودنشون
اما اما اما این تنها بودنه هم باز برمیگرده به شخصیت خودم ، شخصیت نه چندان جالب و دلچسبی که نمیتونه برای کسی رفیق خوب و پایه ای باشه، شخصیتی که درونگراییش داره خودش رو می‌بلعه. داره توی گرداب انزوا غرقش میکنه ..ولی همچنان نمیخواد ازش دل بکنه، به این صورت که مثلا مغزم نمیذاره اجتماعی بشم ولی قلبم میخواد کنار بقیه باشه..!
دلم میخواست لااقل "نوشتن" بلد بودم تا چندتا متن قشنگ از خودم به جا بذارم، ولی متاسفانه نتیجه کار چیزی به جز کلمات و جملات نامفهوم و تکراری نیست.من حتی نمیدونم این متنی که الان نوشتم دقیقا چه درون مایه ای داره ! اصلا برای کسی مفید خواهد بود؟
خب جواب این سوال قطعا نه هستش، امروز بعد چندین ماه دلم تنگ شد برای ویرگول و خواستم یه شرح حال نامفید از خودم به جا بگذارم. درسته که خیلی ناامیدم ولی ته ته ته ته دلم ، دوست دارم یه روز با اوضاع نرمال تری برگردم و این متن رو بخونم و به خودم لبخند کج بزنم و بگم دیدی چی‌شد؟
س.د
