آنهایی که سن و سالشان کمی از من بالاتر است به خاطر دارند که جوانان دهه پنجاه اهل مطالعه تر بودند و دنیای آن وقت دنیای جستجو بود و دنیای معنا .چه افرادی که حتی جانشان را دادند تا به اعتقاد و ایسمشان متعهد بمانند. اما همانطور که ارتباطات بیشتر می شود ناچار حد تحمل دیگران هم بالاتر می رود. مردم دیگر کاری ندارند همسایه شان چگونه فکر می کند تنها انتظار این است که مزاحمتی برایشان ایجاد نشود ، زمانی در روستا زن یا مرد بدکاره را تحمل نمی کردند (بیشتر زن البته )حالا اگر زن همسایه یا مرد همسایه رفت و آمد مشکوکی داشته باشد فقط انتظار دارند ، صدای پایه تخت مزاحم دیدن سریال مورد علاقه شان نشود
تساهل و تسامح جزئ لاینفک زندگی جدید است ، البته که با آن مشکلی ندارم .اما تساهل و تسامح رنگ و طعم زندگی را از بین می برد . چند سال پیش کلیپی در فضای مجازی پخش شد که یک نفر با قمه بالای سر مضروب انقدر ایستاد تا مُرد و حدود پنج دقیقه یک نفر از رهگذران تلاشی نکرد ، تنها هنر عابران گرفتن کلیپ بود . بازم به غیرت قاتل که یک نفر را کشت والا.
قدیم یک بازیکن به محض اینکه نشانه های پیری سراغش میومد کفشهاشو آویزون می کرد چهار طرف میدون را می بوسید و در اوج خدا حافظی می کردد. حالا رونالدو و مسی نخبه های فوتبال تا پول بهشون بدن حاظرن در زمین ،عربی برقصند و جیش کنند به خاطره های ما و پول بگیرند .
این دنیا دیگه هیچوقت به خشکلی قدیم نیست انگار چشمهامون ضعیف شده ، مرز تصاویر محو شده و رنگ گلهای قالی توی همدیگه دویدند. دیگه هیچی شفاف نیست . دنیای واقعی ما چون خاطره ای در ذهن خدا ست که هر روز مات تر و محو تر می شود تا از ذهنش ناپدید شود .