
پس از مدتها که رمانی نخونده بودم به لطف همسرم کتاب کاغذی "مردی به نام اووه " را خوندم . کتابی در مدح عشق و زندگی همراه با طنزی کمرنگ . من عاشق این مدل رمانها هستم .داستان درباره مردی است که از ابتدای کتاب قصد خود کشی دارد و ناگهان سر وکله همسایه ای جدید(مهاجرین ایرانی ) پیدا می شود و برنامه های اووه را به هم می زنند . داستانی بسیار پر کشش و لطیف . به غیر از یک قسمت کوتاه ،در مابقی ۳۷۵ صفحه کتاب ، خواننده محو کلمات می شود .البته می توان از نقاط ضعف داستان این را برشمرد که خیلی زود خط داستان لو می رود. وشما پیش بینی میکنی که"این بار هم اووه در خودکشی موفق نخواهد شد" و حتی آخر داستان هم بسیار قابل پیش بینی است. با این حال انگار اصلا مهم نیست . آقای فردریک بکمن این رمان را به قصد غافلگیری شما ننوشته . ایشون یک شاعر بی نظیر است با گفتن مصرع اول، شما در گفتن مصرع دوم با او همسرایی خواهید کرد .و حداقل من را در پایان یکی از فصل های کتاب به گریه انداخت. لذا از همینجا کلاهم را به نشانه ارادت بلند میکنم .