ویرگول
ورودثبت نام
محمود
محموداز نوشتن ، یک ویرگول سهم ما شد
محمود
محمود
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

دل من چایی بی دغدغه میخواهد و بس


مدتی قبل با کارمند بانکی همسفر شدیم به پیچ اول نرسیده همان سوال اول را پرسید .

این بیتکوین را میشه از صفرش برام توضیح بدی ؟

اما الان موضوع بحث من پولهای مجازی نیستند . این صحبت من ادامه پاراگرافی است که در پست زمین در سراشیبی پیشرفت گفتم .

پاراگراف مورد نظر:

سرعت پیشرفت و تغییرات بیشتر از زمانیست که شعور هماهنگی با ان را داشته باشیم . همیشه موضوعی پیش می آمد تا پدرم در مورد آن از من توضیح بخواهد، همینطور که من توضیح می دادم او هم کلاهش را برمی داشت و سرش را می خاراند . اما حالا فرزندم ، من را به جای اینکه قهرمان زندگی اش بداند، شبیه یک غار نشینی می بیند که در مقابل تصویر آسمان خراش ها چشمانش ازحدقه بیرون زده است . من حتی با خیلی از واژه هایی که فرزندم استفاده می کند آشنایی ندارم(من همین چند روز پیش با مفهوم کراش آشنا شدم) . انسان امروز هنوز با تلگراف به اندازه کافی چلک چلک نکرد که تاریخ مصرفش به سر رسید . رادیو نیامده محو شد . تلویزیون جای خود را به موبایل داد . و الان کل هستی را در جایی که دیده نمی شود ریخته اند و به آن اینترنت می گویند .

یک وقت هست شما یک گوشی دارید که ده سال به شما کار داده و حالا زپرتش درآمده .لذا قصد دارید یک گوشی جدید بخرید ، خود را موظف می کنید گوشی مدل بالا و به روزی بخرید . این تنوع و پیشرفت بسیار مفرح است .

اما یک وقت هست شما با ذوق و شوق برای فرزندتان یک گوشی مدل بالا می خرید ، متاسفانه وقتی به خانه می روید فرزند شما یک مسافرت یک ماهه رفته و شما به ناچار یک ماه ذوق خودتان را در چمدان می گذارید تا بر گردد. بعد از یک ماه فرزند شما گوشی را می گیرد و می گوید ای بابا چرا برای یک میلیون تومن کمتر گوشی مدل قدیم برایم گرفتید ؟ این یک مثال است و در مثل مناقشه نیست . در صنعت هم گاهی به همین شکل کمر یک سرمایه گذار می شکند اخیرا دولت واگذاری مزارع تولید ارز را تا انتهای پیک بار تابستان متوقف کرد . سرمایه گذاری که به امید درآمدی شبیه چاپ پول وارد گود شده بود با ماینرهایی که بعد از برج 6 از مد می افتد نابود می شود . و در این مثل هم مناقشه نیست .


این همان سرعت عجیب و غریب پیشرفت است . شبیه اینکه زمین زیر پایتان با سرعت در حال حرکت است طوریکه فرصت نشستن به کسی نمی دهد . مدام باید دوید ، با یک لحظه نشستن زمین مثل سمباده پشت شما را زخم کند .

چند وقت پیش با دوستی خانوادگی رفته بودیم لب دریا حدود یک ساعت رانندگی کردیم که به ساحل مورد نظر ایشان برسیم و از قضا کپری آنجا بود که دوستمان برای اتراق کردن آنجا را در نظر گرفته بود ولی قبل از ما زبل دیگری آنجا را اشغال کرده بود . من و دوستم از ساعت 7 صبح تور ماهیگیری و دیگر لوازم را آماده کرده بودیم و تا خانم ها راه بیفتند شده بود 2 ظهر لذا هرچه خانم ها غر زدند دوست ما پایش را در یک کفش کرد الا و بلا همینجا زیر افتاب می نشینیم و حق می گفت . تا می آمدیم ساحل دیگری پیدا کنیم آن روز حرام می شد . حالا عمر ما و این شتاب زدگی دنیا همین شده تا می خواهیم یک فرش پهن کنیم و یک چای بخوریم اگر دیواری دم دماغمان نسازند فرش را از زیر پایمان کشیده اند . همیشه عقبیم همیشه دنبال روزها می دویم . هرچه هم می دویم به جایی نمی رسیم . انگار که روزگار سوار خر مراد است و ما پیاده گِز می کنیم .بگذریم که این اقتصاد نابسمان ما هم شرایط را برای ما نسبت به سایرنقاط جهان دو چندان بدتر کرده .


بی ربط نوشت : دیشب کتابی از محمود دولت آبادی می خوندم . از بسکه تلخ بود خواستم رهایش کنم بعد به این فکر کردم این که من میخوانم برای دیگری سرگذشت بوده و باید خواند. عجب. کاش همه کتاب بخوانند . دنیا زیبا تر می شد .آن وقت احترام به هم نوع خیلی بیشتر می شد . و احترام به غیر همنوع حتی

بی ربط نوشت 2 : مدتی پیش یکی از آشنایان آقای دولت آبادی را در آزمایشگاه دیده بود و به ایشان گفته بود استاد کمتر سیگار بکشید و استاد فرموده بودند : "عزیزم ، تن سالم به گور مسپارید"



آرامش
۱۱
۶
محمود
محمود
از نوشتن ، یک ویرگول سهم ما شد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید