
بچه همسایه یک کره (بزغاله ) دارد و آن را هر روز به پارک روبروی خانه ما می آورد. پسرک را دوست دارم در واقع به خاطر بزغاله اش یا بهتر بگویم چوپانی اش. یک نوستالژیست . امروزه همه بچه ها اکثرا پشت کامپیوترها و گوشیهایشان پنهان شده اند کمتر بچه ای را به این سن در کوچه مشغول بازی بتوان دید . بزغاله اش یا در چمن های پارک به چرا مشغول است یا در آغوش صاحبش جا خوش کرده .امروز ظهر که از سر کار می آمدم پسر ( کاش اسمش را می دانستم و به نام خطابش می کردم )سعی داشت از در خانه شان بالا برود وبا بزغاله اش که دست آموز بود و او هم داخل گیر کرده بود حرف می زد . "در را باز کن ، کلید ندارم " و بز جواب می داد "مععععع" یا یک همچین آوایی . من هم خنده ای زیر لب داشتم . خوشم آمده بود.مرا که دید گفت : "چار پایه ندارید . بیرون موندم ." وسایلی که دستم بود را گذاشتم پشت در و رفتمپیشش .دستهایم راچفت کردم و گفتم :"چار پایه چیست ، برو بالا ." خجالت می کشید . گفتم "دستامو
میشورم ". با اکراه بالا رفت . تازه وقتی بالا رفت دیدم که چقدر بی عرضه است . گه زد به تمام نوستالژی ام . من به سن و سال این بچه بودم ،هر چند هیچ وقت از بچه های جسور و شر حساب نمی شدم اما همانی هم که بودم ۱۰۰ بار باعرضه تر از این پسر بچه عمل می کردم .تصور اینکه برای رفتن از روی دیوار از همسایه چارپایه بخواهم مسخره ترین چیز بود .قهرمان ما هر کار کرد نتوانست از در بالا برود وهمینطور که در ارتفاع یک متر ونیمی سرش به تهش پنالتی می زد با کلید هایم به در خانه شان ور رفتم و قفل در خیلی زود تسلیم شد .
روزگار سر و ته شده