اگر مادر پیش بچهها گِله کند یا شکایت کند،چند تا بیماری روحی درجا در بچهها ایجاد میشود.
چهبسا مادرانی که پیش بچههایشان گِله میکنند از یک چیزهایی، دو ساعت بعد خود مادرِ یادش رفته، ولی تا بیست سال بعد بچه یادش نمیرود! همیشه این ذهنیت ته ذهنش باقی میماند، احساس ناامنی میکند.
پدران و مادران بعد از صبر یا همراه با صبر، چیزی که خیلی مهم است در رفتارشان به بچهها منتقل بکنند، شکر است.
باباها، مامانها درد دل نکنید!
بچهها خودشان نقطه ضعفهای بابا و مامان را میفهمند.
این بچه خودش تیز است میفهمد. امروز نفهمد فردا میفهمد.
شما بابا هستی بگو مادرت گل است. این بچه عالی میشود، اصلاً فرق نمیکند مادر کی باشد.
بچهها متوجه میشوند که احیاناً مثلاً اخلاق بابا بد است. میفهمند. امروز نفهمند فردا میفهمند. مامان بگوید که بابایتان گل است. بچه چی میشود؟ وای!
در کنار تحمّل سختی و صبر بگوید خدا رو شکر!
این مهمترین موضوعی است که روی بچه تأثیر میگذارد.
صبر تلخ است،مثل چایی، با شکر میشود، چایی قندپهلو. آنوقت خوشمزه هم میشود.
برگرفته از سخنرانی استاد پناهیان