با اندوه و غم بابت از دست دادن سردار بودم که غم تشییع کنندگان و سپس غم مسافران هواپیما به آن اضافه شد.خدا همه را بیامرزد.
سعی میکنم برای دیدن بهتر واقعیت علاوه بر احساسم ، از منطقم هم استفاده کنم.
ایده ای به ذهنم میرسد.خودم را لحظات قبل شلیک پشت رادار میبینم.وضعیت کشور در حال آماده باش کامل،اطلاعات رسیده از پروازهای زیاد و شلیک کروزها،اختلال در ارتباط و حالا هدف روی صفحه رادار مشاهده میکنم و فقط چند ثانیه فرصت دارم تصمیم بگیرم.تصور تجربه چنین شرایطی هم استرس آور است.
بیایید تصور کنیم هدف هواپیما نبود بلکه واقعا هدف جنگی بود مثلا یک موشک کروز.
اگر اپراتور در آن چند ثانیه شلیک میکرد ، الان چه حالی داشتیم?خدا را هزارمرتبه شکر میکردیم و احساس غرور داشتیم.
ولی اگر اپراتور شلیک نمیکرد و هدف مثلا موشک کروز بود، الان چه حالی داشتیم .با فاجعه ملی وکلی کشته و تخریب مواجه بودیم.
تصمیم اپراتور در آن لحظات بسیار سخت و هراس آور بود.یک نیروی متخصص که عواقب فشردن شاسی را میبیند و عواقب نفشردن آن را هم میبیند باید تصمیم بگیرد.
شما بودید چه میکردید?
به همه تسلیت میگم خصوصا اپراتوری که تا آخر عمر با کابوس این لحظات درگیر هست.
خدا هممون رو بیامرزه.