از کجا شروع کنم وقتی ذهنم اینقدر شلوغه؟
از همینجا. از همین لحظهای که نشستم و دارم به خودم نگاه میکنم، بدون اینکه دقیق بدونم دارم چیکار میکنم.
یه چیزی هست که توی ذهنم هی میدرخشه… یه تصویر دور. یه آدم، یه دیدن، یه نزدیک شدن. نمیدونم دقیقاً چیه، ولی هست. و هرچی دنبالش میرم، پیچیدهتر میشه.
من خستهام از فکر کردن. از برگشتن به گذشته. به چیزهایی که تموم شدن ولی توی من هنوز تموم نشدن. حتی لحظههای خوبش هم تبدیل شده به حسرت.
و بدترش اینه که هیچچیز رو مطمئن نیستم… حتی همین فکرهام.
ولی یه چیز رو دارم میفهمم، یا شاید فقط حسش میکنم:
اینکه دارم تلاش میکنم خودم رو بفهمم، حتی وقتی گم شدم.
شاید مشکل این نیست که نمیدونم کیام… شاید فقط زیادی از بیرون خودم رو دیدم، نه از داخل.
این همه فکر شاید فقط راهیه که ذهنم داره سعی میکنه یه چیز مبهم رو بفهمه.
اما الان لازم نیست همه چیز حل بشه. لازم نیست جواب داشته باشم.
فقط میتونم همینجا باشم، بدون جنگ با خودم.
و اون جملهای که توی ذهنمه:
«تو به خونهات برمیگردی»…
شاید خونه یه جا نیست، یه حالهست… شاید یه دیدار