چه هوایی دارد، رقصِ باران با من؛
صبر کن ای خورشید!
پشتِ ابرِ دلِ من، جا خوش کن...
بگذار کودک تنهاییِ من، بارِ دیگر نفسی تازه کند،
و بخواند باران،
و بخواند جَرجَر،
پشتِ این خانه ی باران زده ی بی هاجر...