یه روز معمولی ...

سلام به همه
همون‌طور که دیروز گفته بودم، امروز با ادامه ی سوالات امتحان دیروز وارد کلاس شدم و این بار چون خبر داشتن دیگه بهونه گیری نکردن، ولی بر خلاف تمام توضیحات دیروز، امروزم گل کاشتن و اونطوری که باید نتونستن سوالات رو جواب بدن.

اکبری ( اسمی که انگار قراره تو همه ی نوشته هام بیاد 😂 ) بازم ورقه رو تمیز تر از وقتی که بهش دادم بودم تحویل داد، ولی اینبار کاری باهاش نداشتم و هیچی نگفتم.
انگار هر چی بیشتر امتحان میگیرم تا بهتر یاد بگیرن، در عوض یه جور مصونیت پیدا میکنن نسبت به امتحان، برای همین میخوام یه مدت ورقه و اینا ندم تا زیاد تکراری نشه.

زنگ اول خورد و بچه ها با تمام وجود به سمت حیاط رفتن، اتفاقی که توی هر زنگ و هر روز میوفته بدون هیچ گونه کم و کسری و بدون کم شدن ذره ای شور و شوق نسبت به رفتن به حیاط و منم رفتم که توی دفتر استراحت کنم و صبحانه بخوریم ( صبحانه رو توی مدرسه و بین زنگ اول تا دوم با بقیه همکارا میل میکنیم )

دفتر توی طبقه دوم مدرسه است و وقتی داشتم از پله ها بالا میرفتم دیدم مهمون داریم و بساط صبحانه هم مفصل چیده شده
دلتون نخواد امروز سر شیر و عسل و سنگک داشتیم
به مناسبت قبول شدن دختر سرایدار قبلی مدرسه تو رشته ی هوشبری
یه مهمون دیگه هم داشتیم و اوشون هم سال قبل همکارمون بودن و بازنشسته شده بودن ولی چون روابط بین همکارای مدرسه ما خیلی صمیمیه برای همین تشریف آورده بودن تا صبحانه رو کنار هم باشیم.

بعد از بگو بخند و کلی صحبت، زنگ دوم رفتم سر کلاس
کلاس چهارم ورزش داشت و من حدود یک ساعت طعم تک پایه بودن رو می چشیدم، کلاس ششم هم هدیه داشت و قرار بود پرسش داشته باشیم
یه زنگ کاملا معمولی رو سپری کردیم و چهارم به ورزش خودش و ششم هم به پرسش خودش رسید.
دو تا زنگ بعدی هم به همین منوال گذشت و روز آقا معلم تموم و وقت برگشتن به خونه شد.

تو مسیر برگشت به خونه با افکارم دست و پنجه نرم میکنم، گاهی وقتا سال ها برمی‌گردم عقب و کارایی که انجام دادم تا باعث رسیدن به این روز و این لحظه شد رو مرور میکنم.
گاهی خسته میشم از این شغل ( به خاطر حقوق، وگرنه ماهیت شغل معلمی رو دوست دارم)، گاهی خوشحال میشم از اینکه به شغلی که دوست داشتم رسیدم
گاهی سعی میکنم مغزمو خاموش کنم و بدون هیچ فکری فقط تا خونه رانندگی کنم و ...

هر کسی از دید خودش به زندگی نگاه میکنه
شمایی که داری این متنو میخونی، ممکنه تو ناز و نعمت باشی و با یه نیشخند و این تصور که چه گلشعرایی نوشته تا اینجای متن اومده باشی
ممکنه کسی باشی که توام بخوای یه روزی مثل من معلم باشی
ممکنه کسی باشی که دقیقا مثل منی و روزت با سر و کله زدن با بچه ها میگذره
ممکنه ...

نکته ای که هست اینه که باید تو هر جایگاهی از زندگی سعی بر لذت بردن و پیشرفت داشته باشیم، اگه بخوایم عمرمونو با ایستادن تو یه مرحله تموم کنیم چیزی جز حسرت، موقع بستن چشامون برای آخرین بار نصیبمون نمیشه!

پس تا یه فردای بهتر
یه روز زیبا تر
و شاید اتفاقات جدید تر
مواظب خودتون باشید
خدانگهدار 🙏🏻