
دقت کردین با اینکه خیلی وقتا میدونیم قراره چه اتفاقی بیوفته و میدونیم این چیزی که الان بهش گیر دادیم شاید اصلا فردا دیگه نباشه
ولی همون لحظه ای که فکرمونو درگیر کرده زندگی رو سخت میکنه
الان دقیقا تو این حالتم
با اینکه میدونم فردا وقتی از خواب بیدار میشم یه روز دیگه است و این افکاری که الان دارن اذیتم میکنن شاید دیگه نباشن
میدونم بد تر از این روزا رو هم پشت سر گذاشتم و وقتی الان بهشون فکر میکنم هیچ احساسی ندارم نسبت به اون روزا و صرفا یه خاطره است
میدونم این روزا هم میگذره و شاید حتی خاطره هم نباشه و کلا از یادم بره
ولی ...
کاش میتونستیم ذهنمونو تقسیم کنیم به قسمت های مختلف و هر موضوعی رو تو قفسه ی مربوط به خودش میذاشتیم و هر موقع نوبتش میرسید بازش میکردیم و درگیر همون یدونه موضوع میشدیم
ولی متاسفانه بعضی وقتا انگار مغزمون دریاست وسط تابستون و افکارمون هم مثل بچه هایی هستن که برای اولین بار دریا رو دیدن و دسته جمعی میپرن توش
بعضی وقتا انگار یه درخت کوچولو توی دامنه ی کوهه و یه صدای کوچیک باعث میشه افکارمون مثل بهمنی که منتظر بهونه است بیاد پایین و درخت له کنه
بعضی وقتا مثل برگای درخت تو فصل پاییزه و افکارمون رهگذاریین که از صدای خش خش برگ خوششون میاد و همش روی برگا راه میرن
بعضی وقتا
الان تنها چیزی که دلم میخواد نوشتنه
چون تنها چیزیه که میتونه آرومم کنه
با اینکه زیا بلد نیستم و قلم خوبی ندارم، ولی همین اندازه هم برام معجزه میکنه
خیلی خوشحالم که میتونم بنویسم و از خوندن نوشته های بقیه لذت ببرم
و خیلی عجیبه برام که چرا بعضیا نمیخوان از این نعمت استفاده کنن
شاید باید به جای معلمی میرفتم سراغ علاقه ی واقعیم یعنی نوشتن
با اینکه تو این شغل همش با خوندن و نوشتن سروکار دارم و کلا مبنای شغلم اینه که همین خوندن و نوشتن و یاد بدم ولی شما میدونید دیگه منظورم از نوشتن چیه!