
میدونیم که وسیلهها نه میتونن حرف بزنن و نه میتونن کاری بهجز کارهایی که ما میخوایم انجام بدن!
ولی اگه یه روز میخواستن صحبت کنن یا بعضی از کارها رو خودشون انجام بدن، بهنظرتون چه اتفاقی میافتاد؟
بیاید بریم تو دنیایی که هر چیزی میتونه حرف بزنه!
چشمتونو ببندید و تصور کنید...
آخ! یادم نبود؛ اگه چشمتونو ببندید که نمیتونید نوشتهم رو بخونید.
پس اول بخونیدش و بعد تصور کنید.
زنگ گوشی موبایلم رو روی ساعت ۷:۱۵ دقیقهٔ صبح تنظیم کردم و معمولاً هم همون ساعت بیدار میشم.
ولی بعضی وقتا که چند دقیقه دیر میکنم، صدای هشدار قطع میشه و گوشی شروع میکنه به صدا کردنم:
ـ محمد!
ـ محمد!
زودباش بلند شو وگرنه هر چی عکس و آهنگ داری پاک میکنم!
یه بار دیگه زنگ هشدار رو روشن میکنم. اگه تا سه ثانیه خاموشم نکنی، هر چی دیدی از چشم خودت دیدی!
و طبیعتاً من هم تو همون ثانیهٔ اول بیدار میشم و بعد از خاموش کردن گوشی، آماده میشم تا با ماشینم به سمت مدرسه حرکت کنم.
انصافاً ماشین باادبی دارم و از وقتی خریدمش، هر روز زودتر از من بهم سلام میده و در رو برام باز میکنه.
جواب سلامش رو میدم و سوارش میشم.
در رو میبنده و میگه: «زودباش، روشنم کن که کلی کار داریم!»
سوئیچ رو میندازم، روشنش میکنم و حرکت میکنیم.
از اونجایی که عادتم رو میدونه، میگه: «میخوای گوشیو وصل کنی یا آهنگای فلش رو برات پخش کنم؟»
گاهی گوشیمو وصل میکنم و گاهی آهنگایی که تو فلش دارم و وصلش کردم به ماشین رو گوش میدم.
بعد از اینکه کمی حرکت کردیم و موتورش گرم شد، بخاری رو روشن میکنه و آفتابگیر رو میده پایین تا نور خورشید چشمهامو اذیت نکنه!
اوایل که تازه خریده بودمش و چند تا از قطعههاش رو عوض کرده بودم، ازش پرسیدم:
ـ فکر نمیکنی خیلی داری احترام میذاری بهم؟
گفت: «از همون روز اول که سوارم شدی، حواسم بهت بود.
همین که دیدم داری صداهای ناهنجارم رو پیدا میکنی و رفعشون میکنی، گفتم انگار این یکی میخواد هوامو داشته باشه.
از همون روز تصمیم گرفتم منم هوای تو رو داشته باشم و خوشحالم که اشتباه نکردم، چون نسبت به صاحبای قبلیم بیشتر هوامو داری و تمیزتر نگهم میداری.»
بعد از اینکه میرسیم به مدرسه، میذارمش داخل حیاط و تا چند ساعت دیگه ازش خداحافظی میکنم و میرم سر کلاس.
البته گاهی وقتا بهش سر میزنم ببینم اگه بچهها اذیتش کردن یا بهش دست زدن، بهشون تذکر بدم.
ولی یا بچهها کلاً بهش دست نمیزنن، یا اگه دست زده باشن هم بهم نمیگه و معرفت به خرج میده.
پارسال، وسطای زمستون بود که مثل همیشه صبح رفتم روشنش کنم و بریم سر کار، که یکم سخت روشن شد!
پرسیدم: «چیزی شده؟»
گفت: «نه، چیز خاصی نیست. دیشب هوا خیلی سرد بود، باطریم یهکم بیحال شده.»
گفتم لابد چیز خاصی نیست و حرکت کردیم.
نزدیکای مدرسه که بودم دیدم آهنگ قطع شد و نور چراغای داخلش داره کم میشه.
پرسیدم: «چی شده؟»
گفت: «باط... باطریم...» و دیگه صدایی ازش نشنیدم و خاموش شد.
از شانسم افتاده بودم تو مسیر سرازیری و همونطور خلاص تا مدرسه رفتم و نگهداشتم.
چند بار استارت زدم، ولی روشن نشد که نشد.
پیاده شدم و کاپوتشو دادم بالا و یه نگاه به باطری انداختم، ولی چیز خاصی نتونستم تشخیص بدم. دیدم فعلاً کاری از دستم برنمیاد، رفتم تا به کلاسم برسم.
مدرسه که تموم شد، اومدم و سوارش شدم. با کلی دعا و آرزو سوئیچو چرخوندم و روشن شد!
با خوشحالی گفتم:
ـ خوبی؟ حالت بهتره؟ چرا صبح اونجوری شدی؟
گفت: «راستش نمیخواستم بهت بگم، ولی باطریم داره کمکم خراب میشه.»
گفتم: «بابا این چه حرفیه! ما دیگه رفاقتمون بیشتر از یه باطری ارزش داره. باید همون روزی که دیدی داره خراب میشه، بهم میگفتی تا یه تازهشو برات بخرم.»
حرکت کردیم و از همونجا مستقیم رفتم شهرستان و یه باطری درستوحسابی براش خریدم و از اون موقع تا الان داره مثل ماشین کار میکنه!
مثل همهٔ رانندههای دیگه، منم وقتایی که حوصله ندارم یا عجله دارم، مراعات حالشو نمیکنم و با زیاد گاز دادن، سریع حرکت کردن و تو چالهچوله انداختن، اذیتش میکنم.
ولی اون با معرفتتر از این حرفاست و از دستم ناراحت نمیشه که هیچ، سعی میکنه خراب نشه و هوامو داره.