بهانه

قرار بود امروز مشقای کلاس چهارم رو نگاه کنم
یکی از بچه ها گفت: کتابم پاره شده بود و نتونستم بنویسم
ازش خواستم کتابشو بیاره و وقتی بهش نگاه کردم دیدم پاره شده ولی نه اونجوری که نتونه مشقشو بنویسه و بهانه الکی می آورد تا از زیر مشق نوشتن در بره
بهش گفتم بشینه تو کلاس و مشقشو بنویسه و از روی همون کتاب پاره شروع کرد به نوشتن!

چند هفته ای هست که هیچ مطلبی نمینویسم و راستش یکم سرم شلوغ بود و ایده ای هم نداشتم تا راجع بهش بنویسم و امروز به لطف امیرحسین خان ( دانش آموز بالایی ) یه ایده اومد تو ذهنم تا بخوام در موردش بنویسم
نمیدونم خوب از آب در بیاد یا نه؟
ولی میخوام تلاش خودمو بکنم ...

فکر کنم بهانه گیری تو تنظیمات کارخانه ی همه آدما وجود داره و از بچه ی تازه به دنیا اومده تا یه آدم دم مرگ توانایی بهونه گیری رو دارن!
گاهی وقتا با یه هدف خاص و گاهی هم صرفا برای فرار کردن از یه موقعیت
طبیعتا هممون تا حالا کلی بهونه گیری های الکی و واقعی کردیم و میدونید منظورم چیه
دانش آموزی که یه سر درد کوچولو رو بهونه میکنه و به مدرسه نمیره
بچه ی کوچولویی که خوابش میاد و به خاطر هر چیزی گریه میکنه
مردی که برای خرید نکردن بهونه میاره و اصلا از خونه بیرون نمیره
خانمی که حوصله نداره و یه چیز دیگه رو بهونه میکنه تا اون روز مثلا آشپزی نکنه یا لباسارو نشوره یا سر کار نره و ...

به هر حال کسی نیست که بتونه بگه من بهونه گیری نمیکنم و همه ی کارهام رو با علت انجام میدم
چون اگه بخواد این کارو بکنه هم دست خودش نیست
چون این ویژگی بهونه گیری از اول وجود داره و نمیشه نادیده اش گرفت
تنها کاری که میشه انجام داد اینه که حدالامکان کمترش کرد تا باعث نشه از کارامون عقب بمونیم

دانش آموزی که میدونه چند ماه دیگه کنکور داره و بهانه های الکی میاره و البته خودش هم در جریانه و برای همین هم عذاب وجدان داره
میتونه کم کم شروع کنه تا ذهنیتش تغییر بکنه و بهونه گیریش کمتر بشه
اگه تصمیم بگیره که یهویی از این رو به اون رو بشه ممکن نیست چون اصلا دست خودش نیست
کارمندی که کاراشو به موقع انجام نمیده و همشو نگه میداره برای آخر هفته یا اصلا انقدر عقب میمونه که بعضیاشو نمیتونه انجام بده هم تو یه روز نمیتونه متحول بشه
چون اونم دست خودش نیست
این بهونه گیری از وقتی به دنیا اومدیم همراهمون بوده و انقدر ناخودآگاه انجامش دادیم که دیگه نمیشه کنار گذاشت
ولی خب وقتی که دیگه بزرگ شدیم و کم کم خودمونو شناختیم میتونیم کنترل و در نهایت کمترش کنیم.

کسایی که تو خونشون یا نزدیکشون ( بچه ی خواهر و برادر و ... ) هست
حتما متوجه شدید دیگه
بعضی وقتا بچه ها گریه میکنن و پدر و مادر هر چقدر ازشون میپرسن چیشده یا وسایلی که فکر میکنن دوست داره رو میدن بهش هیچ فرقی به حالشون نمیکنه و اونا پر قدرت به گریه و زاریشون ادامه میدن
اینجا همون جاییه که بهونه گیری داره ریشه میدونه توی وجودشون و هی رفته رفته پر رنگ تر میشه
بعضیا وقتی بزرگ شدن و یکم خودشونو شناختن
میتونن تشخیص بدن این کاری که میکنن علتش چیه و تا حدودی میتونن کنترلش کنن
ولی بعضیا انقدر بهونه گیری بهشون چسبیده که ول کنش نیستن و بعد از 50 سال زندگی
بازم بعضی جاها بهونه های الکی میارن و از زیر بار مسئولیت در میرن

پس از این به بعد سعی کنیم توی زندگیمون بیشتر خودمونو بشناسیم
چون اون موقع میتونیم علت کارامونو درک کنیم و میتونیم از خیلی بهونه های الکی جلوگیری کنیم
چون واقعیت ندارن و ذهنمون داره مارو فریب میده
اصولا ذهن انسان به فریب دادن خیلی علاقه داره و بعضی از کارها رو انقدر سخت جلوه میده که نتونیم انجام بدیم در حالی که وقتی شروع میکنیم و چند قدم میریم جلو میبینیم انقدر هم سخت نبوده
یادمون باشه بعضی وقتا ذهن به خاطر اینکه تو شرایط سخت قرار نگیره و از محدوده ی راحتی خودش خارج نشه گولمون میزنه و نمیذاره شروع کنیم
این جور مواقع بهتره حداقل نیم ساعت به حرفش گوش نکنیم و بعدش دیگه اگه بخوایم هم نمیتونیم ول کنیم چون ذهنمون هم باهامون همراه میشه

امیدوارم تو زندگیمون به جایی برسیم که بهونه های الکی برای فرار از واقعیت نیاریم و همیشه به سمت پیشرفت حرکت کنیم.