
سلام به همگی
چون فرض رو بر این میگیرم که بیوگرافی که توی پروفایل نوشتم و پست قبلیمو خوندین پس توضیحی در مورد خودم نمیدم و یه راست میرم سر اصل مطلبی که امروز میخوام براتون بگم.
امروز با ورقه های امتحان ریاضی وارد کلاس شدم و حتما حدس میزنید دیگه
هنوز سوالات رو ندیده شروع به بهانه گیری کردن
که نگفته بودی
نخوندیم
این زنگ که ریاضی نداریم
و همه ی بهانه هایی که خودمون هم موقع درس خوندن برای فرار از امتحان می آوردیم.
ولی خب از اونجایی که اینجانب یکم سخت گیر تشریف دارم، به هیچ کدوم از این بهانه ها توجهی نکردم و سوالاتی که از مبحث تقسیم آورده بودم رو تقدیم بچه ها کردم ( هر دو کلاس چهارم و ششم قبلا تقسیم رو یاد گرفتن و من صرف مرور مطالب امتحان گرفتم ازشون )
امتحان شروع شد و بچه ها شروع کردن به نوشتن، ولی چه نوشتنی که اصلا نگم براتون
با اینکه قبل امتحان چند تا مثال تو تخته حل کردم که روش رو یادشون بیاد ولی همه شون گل کاشته بودن و حیفشون اومده بود ورقه رو بنویسن.
وقتی دیدم وضعیت خیلی خرابه، بهشون گفتم زنگ بعد خودم همه ی سوالات رو حل میکنم و همراه با توضیح میدم رو ورقه هاتون بنویسید و به عنوان نمونه سوال نگه دارید.
زنگ دوم خورد و رفتم سر کلاس و شروع کردم به حل کردن و توضیح دادن تقسیم ها
3.4 تا که حل کردم و زرنگای کلاس که کامل یاد گرفتن ایراد گیری از من شروع شد
آقا اونجاشو چرا اونجوری نوشتی
عددشو چرا نمیذاری
اونجا باید صفر میذاشتی
و کلی جملات ایراد انگیز دیگه 🙄
ما بزرگتر ها هم گاهی دچارش میشیم، تا وقتی که چیزی رو نمیدونیم خودمونو با توجیه ها و بهانه های الکی آروم میکنیم.
ولی وقتی یاد میگیریم چند روز، چند ساعت، گاهی چند دقیقه قبل یادمون میره و میشیم یه آدم دیگه که انگار خدای اون موضوعیم و همه چیزو در موردش میدونیم.
تو دنیای بچه ها، این اتفاق برامون جالبه و خوشمون میاد وقتی میبینیم دارن ازمون ایراد میگیرن و جوری رفتار میکنن انگار ما داریم اشتباه میکنیم و اونا دارن درستش میکنن.
ولی تو دنیای بزرگتر ها وقتی این اتفاق میوفته ( با هم دیگه رو راست باشیم ) بیشتر وقتا با یه فحش تو ذهنمون و اگه با طرف صمیمی باشیم با یه فحش تو صورتش ازشون پذیرایی میکنیم 😅
به عنوان حسن ختام نوشته ی امروز
دعوتتون میکنم به اتفاقی که امروز با اکبری افتاد گوش کنید ( اگه نوشته ی قبلیمو خونده باشید کمی میشناسیدش )
حدود 10 دقیقه بود که ورقه ها رو داده بودم و داشتم تو کلاس قدم میزدم و وقتی رسیدم پیش اکبری دیدم فقط اسمشو بالای ورقه نوشته
ازش پرسیدم اکبری این چه وضعیه؟
مگه همین الان توضیح ندادم که چیکار باید بکنید!
زود باش بنویس و اومدم این طرف
5 دقیقه بعد که دوباره رفتم سراغش دیدم همون آش و همون کاسه است و وقتی کاغذو نگاه میکنی از شدت تمیزی میتونی خودتو ببینی
این بار عصبانی شدم و با شدت خیلی کمی تنبیهش کردم ( قصدم تنبیه نبود و صرفا میخواستم بدونه باید امتحانشو بنویسه و کاغذ خالی قبول نیست )
هیچ واکنشی نشون نداد و سرشو انداخت پایین.
بعضی از بچه ها سوال داشتن
رفتم سوال اونا رو جواب بدم
چند دقیقه بعد که نگاهش کردم دیدم تازه داره گریه میکنه!
توجهی نکردم و چیزی هم نگفتم
چند لحظه بعد دیدم انگار نه انگار که اتفاقی افتاده، همونطور داره به ننوشتن ادامه میده.
و من همچنان مثل سال قبل و این چند هفته ای که گذشته دارم به نشناختنش ادامه میدم و خیلی دلم میخواد گاهی وارد مغزش بشم و ببینم کجاست و داره چیکار میکنه؟
چون توی کلاس که نیست و به حرفای منم گوش نمیکنه!
امروز زیاد نوشتم
امیدوارم اگه تا اینجا خوندید خسته نشده باشید و بتونید بازم به روزمرگی های یه معلم بی اعصاب گوش کنید.
موفق و پیروز باشید و هر لحظه تون عالی
تا فردا و اتفاقات جدید با اکبری به خدا میسپارمتون 🙌