یه جمله ی معروفی هست که می گه: "آدم وقتی داره بهترین روزای عمرشو زندگی می کنه، در اون لحظه متوجهش نمی شه". منی که تقریبا می دونستم خوشحال ترین لحظات زندگیم وقتایی ان که با کسی که دوسش دارم تو رابطه باشم، دیگه بهم اثبات شده بود. نه اینکه اون موقع ها حالم بد نشه، ولی انگار یه چیز ثابتی درونم بود که حتی تو حال بد هم باعث می شد باز هم اون حس خوب و عمیق رو تو وجودم لمس کنم. بعدا که بهش فکر کردم دیدم یه چیزی تو مایه های "امید" بود. یه امیدی که بهت می گه حتی اگه وضعیتت بده و الان ناراحتی اما بازم یکی هست که دوسش داری و دوست داره.
وقتی به گذشته نگاه می کنم، وقتایی تونستم وارد یه رابطه بشم و کسی که دوسش دارم رو جذب خودم کنم که حالم خوب بوده و شرایط خوبی داشتم، و این شرایط خوب معمولا برای من تو زمینه کاری بوده. اما وقتی وارد رابطه می شدم، اینقدر اون رابطه و دوست داشتنه برام خوشایند بوده که الویت اولم می شد و کم کم تو انجام کارام ضعیف می شدم. انگار ته ناخودآگاهم هدف حتی کار کردنم رو هم این می دیدم که بتونم قدرتمند بشم و یه دختری رو جذب زندگیم کنم، اما با پیدا شدن اون دختر انگار به هدف نهاییم می رسیدم و بقیه جنبه های زندگیم که شامل پیشرفت شخصی خودمه برام کمرنگ می شد.
خیلی زیاد با اون دختر وقت می گذروندم، تقریبا هر روز همو می دیدیم، با هم کافه های تهرانو زیر و رو کردیم، باهم مهمونی می رفتیم و رابطمون حداقل از نظر من خیلی خوب بود. اگه بخوام راجبش حرف بزنم خودش چند بخش می شه و چند بخشی که جزو زیباترین روزای زندگیم محسوب می شدن. آخرین روز سال رو هم کنار اون سپری کردم. حتی وقتی یک روز هم رو نمی دیدیم انگار خیلی بهمون سخت می گذشت.
سال ۹۸ شروع شد و من علاوه بر شرکت، چند تا پروژه ی دیگه هم گرفته بودم، چون تو شرکت پولی که باید رو نمی گرفتم مجبور بودم با پروژه های دیگه درآمد کسب کنم. ولی وقتی کارام زیاد می شد به جای اینکه تلاشمو زیاد کنم، کلافه می شدم و حالم بد می شد و هیچ کاری نمی کردم. این کلافگی من پارتنرم رو هم به شدت بی قرار می کرد و حتی باعث می شد تو احساساتش به من شک کنه. توی استارتاپمون که از نمایشگاه لندن نتیجه ای نگرفته بودیم و من احساس می کردم تلاش هام به هدر رفته، و دیگه تقریبا انگیزه ای برای ادامه ی کار نداشتم. اما نمی تونستم رهاش کنم چون خیلی براش زحمت کشیده بودم.
بعد یک ماه یکی از دوستام که تو کار بورس بود بهم گفت بیا با هم کار کنیم و تو یک هفته بیا خونه ی من. قرار شده بود اون دانش بورسی رو داشته باشه و سرمایه، من هم کد بزنم تا بتونیم با کمک هم به یه الگوریتم یا نرم افزاری برسیم که بتونیم از طریقش کار کنیم. جفتمون می دونستم اگه بتونیم تو این کار موفق بشیم می شه کلی پول درآورد و چون هدف هر دومون تو زندگی رفتن از ایران و کار روی پروژه های استارتاپی خودمون بود، خیلی احساس خوبی به همکاریمون داشتم. اون یه هفته تبدیل به دو هفته شد و ما هر روز از صبح با هم کار می کردیم و من کلی چیز یاد گرفتم و نتایج خیلی خوبی هم به دست اوردیم. اما اینقدر پروژه های دیگم زیاد بودن که نمی تونستم به خوبی تمرکز کنم.
علاوه بر کار کردن، خیلی با هم راجب مسائل زندگی حرف می زدیم. یادمه اون موقع ماه رمضون بود و من با اینکه نماز نمی خوندم اما همیشه روزه می گرفتم و خب استدلالم این بود که بهم خوش می گذره و روزه گرفتن رو دوست دارم، بعد چند روز تو ماه رمضون، با دوستم راجب هدف زندگی و خدا و درست و غلط ها حرف زدیم. من اون موقع ها یه کانال برای خودم داشتم که توش اتفاقات رو می نوشتم و "ارزش" ای که از یه اتفاق به دست میاوردم رو مکتوب می کردم، تا ارزش های واقعی زندگیم مشخص بشم. اینم یه نمونس که مربوط به مکالمه ی اون روز ماست:
تاریخ : ۴ خرداد ۹۸
واقعه :یک ساعت بحث با علی راجب دیدگاه زندگی
علت: اذیت بودن سر اینکه یک سری از ارزش های دینی رو از روی ترس انجام می دم و درست غلط بودنشون رو نمی دونم و همش نگران پیدا کردن راه درست زندگی کردنم
ارزش: ارزش مهمی که هست اینه که باید تسلیم ندونستن شد، باید تسلیم عظمت هستی بشی و بدونی هیچ کس نمی تونه بگه راه درست زندگی کردن چیه. چه در اسکیل کوچیک و چه بزرگ
پس: ?فرض کن خدا می گه هر طور دوست داری زندگی کن و هر جور زندگی کنی برای خدا عزیزی. طبیعی زندگی کن مثل یک بچه، حتی دنبال رضایت و آرامش هم نباش. هیچ معیاری برای زندگی کردن وجود نداره.
این ارزش باعث شد روزه مو ۴۰ دقیقه قبل از اذون بخورم، اولش برام ترس داشت اما باهاش مقابله کردم
و بعدش یک احساس رهایی و آزادی می کردم.
بعد از اینکه داشتیم به نتیجه می رسیدیم، سر اختلاف مالی همکارمون قطع شد و من سعی کردم رو پروژه ی دیگه ای متمرکز بشم. از طرفی رابطم هم با اینکه برای من لذت بخش بود اما مشکلاتی هم پیش میومد، از یه سری چیزا ناراحت می شدیم از هم اما من سعی می کردم سریع حل کنیم تا انباشته نشه. از جمله چیزایی که باعث ناراحتی من می شد بی توجهی اون و لوس نکردن من بود، یعنی من این انتظار رو داشتم که همیشه بهم توجه کنه، خصوصا وقتایی که ناراحتم و اون این کارو نمی کرد.
اون دوره خیلی سعی می کردم اعتماد مامان بابام رو به دست بیارم و اونا می دیدن که من رفتم خونه دوستم و دارم رو پروژه کار می کنم و حدود دو هفته خونه نرفته بودم. ولی با این حال وقتی می دیدن مشغول کارم خوشحال می شدن و بهم اعتماد می کردن. یه شب که با دوست دخترم رفتیم پارک ملت، اونجا وقتی رو چمنا تو بغل هم بودیم سر کله ی یه پلیس و یه بسیجی پیدا شد. در اون لحظه شدیدا ترسیده بودم و می دونستم که اگه ما رو ببرن حسابی اوضاع بهم می ریزه، هم برای منی که کلی زور می زدم اعتماد خونواده رو به دست بیارم و هم برای دوست دخترم که نگفته بود با من اومده بیرون. اما خدا رو شکر نجات پیدا کردیم ولی اینقدر احساس بدی داشتم اون شب که یکی هر طوری خواست به من بی احترامی کرد و من تهش باید عذرخواهی و التماس می کردم. تا حالا تو زندگیم حس حقارت رو به اون شکل تجربه نکرده بودم و با خودم گفتم من صد در صد ازین خراب شده می رم!
به نظر من سفر یکی از بهترین تجربه هایی که آدم می تونه تو زندگیش به دست بیاره. و هر سفری یک تجربه ی منحصر به فرده که به میزان تنوع محیط و آدمایی که می بینی می تونه جذاب تر و پر بار تر باشه برات. از طریق یکی از پروژه هایی که انجام می دادم قرار شده بود که یه سفر کاری به دبی برم و این سفر یکی از بهترین و جالب ترین سفر های زندگیم بود...