ویرگول
ورودثبت نام
امبل
امبلنوشتن نجاتم می ده
امبل
امبل
خواندن ۵ دقیقه·۶ سال پیش

راجب من. بخش نهم

من همیشه می خواستم داستان زندگیم طوری باشه که خیلی سختی و زحمت کشیده باشم و بعد این سختی ها قدرتی رو تو وجود من قرار بده که آدم ها تسلیم این قدرت نهفته در من بشن. من در دبی خونواده ای رو دیدم که با تمام وجود اینو توشون احساس می کردی، حتی لازم نبود حرفی بزنن. یه آدمی که سختی های زیادی تو زندگیش کشیده بود و کلی تلاش کرده بود و الان تونسته بود به آدمای زیادی کار بده و هر روز صبح تا شب خودش و خونوادش درگیر کار بودن. یه جورایی به آدمایی که اعتیاد به کار کردن دارن حسودیم می شه و حتی یادمه یه بار چند سال قبل تراپیستم بهم گفت تو ممکنه در آینده ورکهالیک (همون معتاد به کار) بشی.

این اولین باری بود که به یه کشور خارجیه مدرن و تنها سفر می کردم. از لحظه ی اولش هم ترس همراهم بود و هم کلی اشتیاق و احساس غرور. وقتی تو جو اون آدما قرار گرفته بودم انگار انگیزه زندگی کردنم چند برابر شده بود، و این شور جنگندگی برای زندگی چیزی بود که احساس می کردم مدت هاست تو من کمرنگ شده. با این که خونواده ای بودن که از نظر فرهنگی خیلی با من و نوع تفکراتم فرق داشتن، اما باز هم برام جالب بود. تو اون سفر اولین بار به کلاب و بار رفتم، و جاهایی می رفتم که آدمای پولدار دنیا می رفتن،‌ و قرار گرفتن تو اون جو، اشتیاق به پولدار شدن رو در من زنده می کرد، و این اشتیاق نه فقط برای تجربه کردن چنین مکان ها و لحظه هایی بود، بلکه تجربه این بود که یه سری آدم قبولت داشته باشن و ازت حساب ببرن و تو بتونی در درجه اول به خونوادت و بعد به بقیه آدم ها کمک کنی.

تو این سه هفته دوری از دوست دخترم به شدت برام سخت شده بود، و آخراش به قدری اذیت می شدم که با خودم فکر می کردم من اگه اپلای کنم چطوری قراره دوریشو تحمل کنم؟ وقتی به فرودگاه ایران برگشتیم هم به شدت برام سخت بود که دوباره وارد این فضایی که خیلی از چیزاش برام اذیتت کننده بود بشم و هم به شدت مشتاق بودم که دوباره دوست دخترمو ببینم. یادمه فردای شبی که رسیدم رفتم و دیدمش و اینقدر احساسم موقع دیدنش عمیق بود که نمی شد تو واژه گنجوندش. با خودم فکر می کردم شاید من واقعا نباید هر روز ببینمش و باید بذارم چند روز یه بار همو ببینیم که هر بار که می بینمش همینقدر عمیق شور و اشتیاق داشته باشم،‌ اما خب زندگی تو دنیای امروز خیلی راحت شده، قدیما برای اینکه بخوان معشوقشون رو ببینن یا پیامی رو بهشون برسونن تقریبا دهنشون سرویس می شد. اما الان هر لحظه و هر جای دنیا باشی به راحتی یه کلیک شده.

یه منتالیتی اشتباهی که همیشه در ناخودآگاهم شکل می گرفت این بود که وقتی یه کار نسبتا سخت رو انجام می دادم، اینقدر احساس رضایت از خودم می کردم که تا یه مدت خوبی فقط خوش می گذروندم، این حس رضایت از خود به شدت سمی و نابود کنندس. نمی گم آدم نباید از خودش راضی باشه، اما اینکه احساس کنه که خب دیگه کافیه و به اندازه ی کافی خوبه،‌این باعث می شه آدم متوقف بشه. منم به مدت ۲ ۳ ماهی فقط با دوست دخترم وقت می گذروندم و با اینکه برای تافل ثبت نام کرده بودم اما چیزی براش نمی خوندم. از طرفی مطمئن بود که هدفم اپلای کردن و رفتن از ایرانه، اما روانشناسم می گفت این هدف واقعیت نیست چون تلاشی براش نمی کنی.

هر طوری که بود تافلم رو دادم و شروع کردم به ایمیل زدن و اپلای کردن برای دانشگاه های کانادا و آمریکا. یه سری از دوستام هم که آلمان بودن مشتاقم کردن که فقط یک دانشگاه هم تو آلمان اپلای کنم. اون شبی که ددلاین اپلای کردن دانشگاه آلمان بود با دوست دخترم بیرون بودیم و من می خواستم حتی بیخیالش بشم و دوست دخترم با اینکه حتی راجب من نمی خواست فکر کنه و همیشه انکارش می کرد و از اینکه راجبش حرف بزنیم فرار می کرد، اما اون گفت اگه برات مهمه باید اپلای کنی، و تا دیر وقت رفته بودیم یه کافه ای تو پاساژ و با اینترنتی که اون share کرد بالاخره اپلای کردم. تقریبا دو ماه بعد که من از یکی دو تا دانشگاه کانادا ریجکت شده بودم و از اینکه نتونم برم می ترسیدم، وقتی با هم توی کافه نشسته بودیم، یه دفعه یه ایمیل اومد برام.

ایمیل رو که خوندم در لحظه اینقدر خوشحال شدم که نمی تونستم باور کنم، و سریع به دوست دخترم گفتم و اونم خیلی خوشحال شد، اما بعد چند ثانیه یهو هر دومون سکوت کردیم. احساس خیلی عجیبی بود،‌ ترکیب خوشحالی و غم زیاد و همزمان. با این وجود انگیزه پیدا کرده بودم که پیگیر کارای رفتنم بشم. و هر روزی که می گذشت من داشتم به رفتنم نزدیک تر می شدم، اما انگار هر دومون نمی خواستیم باور کنیم که واقعیت پیدا می کنه. چند باری سعی می کردم که باهاش راجب رابطمون بعد از رفتنم صحبت کنیم ولی اون از صحبت کردن راجبش تفره می رفت.

تقریبا تصمیمم رو گرفته بودم که همین آلمان رو برم، و کارام داشت به خوبی پیش می رفت. نوبت سفارتم رسید و مصاحبم هم به خوبی انجام شد. می دونستم که دو ماه دیگه اگه همه چی خوب پیش بره قراره برم از ایران و این اتفاق سنگینی بود برام. می دونستم که اصلا نمی تونم با دوست دخترم کات کنم. و همه ی خواستم این بود که من برم و به اونم کمک کنم که بعد دو سال برای ارشد بیاد و یا اینکه خونوادش رو با کمکش قانع کنم که برای بچلر مجدد بفرستنش. تقریبا هر روز روزمون رو با هم می گذروندیم و اتفاقات سختی رو با هم هر جوری که بود پشت سر گذاشته بودیم. و تو لحظه ی رابطمون که بیشتر از یک سال می شد، شیرین ترین و سخت ترین و زیبا ترین لحظه های زندگیم رو کنارش گذرونده بودم و درونن فکر می کردم که هیچ چیزی نمی تونه جلوی رابطمون رو بگیره،‌ حتی رفتن من.

بعضی وقتا یه اتفاقاتی تو زندگی پیش میاد که در اون لحظه باور نکردنیه برامون، حتی اگر به خود ۱ روز قبلمون یا ۱ ماه قبلمون و یا حتی ۱۰ سال قبلمون بگی که روزی قرار این اتفاق برات بیفته ما باور نکنیم. اما باور من تا اون موقع این بود که هر اتفاقی میفته حتما بهترین سناریوی زندگیمه و حتما دلیلی داره که من ازش خبر ندارم. یک سال پیش دقیقا چنین شبی، ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ اون اتفاق تو زندگی من افتاد...

۰
۰
امبل
امبل
نوشتن نجاتم می ده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید