من باز خودمو مثال میزنم ، چون هیچکی رو مثل خودم کامل نمیشناسم :)
من اردیبهشت امسال (۱۴۰۱) وارد ۲۰ سالگی شدم . میدونید ، قبلش حس میکردم قراره کلی حرکت خفن بزنم و به قول معروف بترکونم ، راستش هنوزم همینه و منصرف نشدم ، ولی نمیدونم چرا برنامه هام بهم ریخته و اصول خاصی نداره ،مثل سر ریز شدن اب از لیوان ،من هم خیلی پر شدم از کارهایی که فکر میکنم باید تا قبل از ۳۰ سالگیم انجام بدم و چقدر حس میکنم که از این برنامه ها عقبم
منظور از برنامه هر کاریه که یه جوون ۲۰ ساله تو هرجای دنیا میکنه ،چه از لحاظ تفریحی و از لحاظ اینده نگری
من خب تو ایرانم و این یک سری چهار چوب هایی رو ایجاد کرده که نتونم بگم خب این داداشمون تو امریکا همچین جاهایی رو میره یا همچین حرکتهایی رو میکنه و من هم میتونم انجام بدم (مثلا رفتن به کلاب با رفیقا) و من تقریبا باهاشون مشکلی ندارم.
ولی مشکل اینجاعه که ۲۰ ساله بودن (از نظر من) شروعه با اجبار شدن به یه سری از کار ها که نشون بدن واسه اینکه خفن به حساب بیای باید اینکارا رو بکنی ، وگرنه بین این قشر از جامعه پذیرفته نمیشی .
مثلا چه کارهایی ؟ خب مثل سیگار کشیدن ، همه میدونیم دیگه سیگار تو سنین پایین چقدر وحشتناک زیاد شده ، ازشون بپرسیم چرا سیگار میکشین به نظرتون چی میگن؟ یا میگن ریه خودمه نمیخوام سالم چالش کنن :/ یا اینکه چس ناله میکنن و یا ....
ولی حقیقت داستان اینجاعه که چیزی مثل سیگار و گل و این داستانا بهمون تلقین کردن که اگه بکشیم خیلی خفن به نظر میرسیم(هنوزم نمیفهمم کجای سیگار خفنه) و از جانب جنس مخالف جذاب تریم . دیگه فکر نکنم نیاز به اشاره باشه تو توییتر و اینستاگرام پرشده از از این جملات که پسری که سیگار میکشه فلانه و یا لات بازی و از این جور داستانا...
ولی خب چرا کتاب خوندن رو جذاب نمیدونن ؟ خسته کننده و لوسه ؟
میبینین ، جونایی مثل من ، هر حرکتی میزنن برای اینکه به نظر مخاطب خاصشون خوب و عالی به نظر بیان بدون اینکه به بعدش فکر کنن.
جامعه جوون یک سری چیز ها رو معیار قرار میده مثل قانون ، مثل جزیات بدن ادما :
قد باید بلند باشه / صورت بدون خال و جوش باشه / بدن نباید چاق باشه / موها باید حالت های جذابی داشته باشن / ابرو نباید پیوسته باشه / دماغ باید کوچیک و نوک بالا باشه و ...
خب سوال اصلی اینه چرا ؟ چرا باید یه جوونی که بخواد تو دل همه جا بشه باید همچین خصوصیت هایی رو داشته باشه؟
مگه اونی که اضافه وزن داره مشکلش چیه ؟ یا اونی که ابرو هاش پیوستست؟
میبینید ، ما خود واقعی مون نیستیم و داریم جوری رفتار میکنیم که همه رو راضی نگه داریم ، مثل همون سیگار کشیدن ، هیچ دلیلی نیست جز تاثیر
من تو ۲۰ سالگی بهم تلقین شده تا برای جا گرفتن تو دل هرکی ، باید واقعیتم رو بپوشونم تا کسی متوجه نشه ، مثل یه بازیگر . اما چرا ؟ برای چی ؟ کسی که بخواد منو دوست داشته باشه باید باطن منو دوست داشته باشه نه ظاهر رو ، دیر یا زود ظاهر من کنار میره .
من تو بحران ۲۰ سالگی گرفتار شدم چون خیلی از کارهایی که این جامعه برام تعیین کرده رو قبول ندارم و این به من این حس رو میده که زندگیم داره تکراری میشه و نمیتونم تو افرادی که ازشون خوشم میاد تاثیر بزارم و این منو تنها میکنه.
من تو این بحران گرفتار شدم چون هم سن و سال های من مدام از دختر بازی و مشروب حرف میزنن ولی من دارم سعی میکنم چیزی که دلم رو اروم میکنه انجام بدم ولی این کار منو بعضی وقتی تو فکر میبره که نکنه این کار من ،من رو تنها میکنه یا دارم راه رو اشتباه میرم.
ولی در نهایت این منم که تصمیم اخر رو میگیرم تا خودمو از این بحران نجات بدم . من دلم نمیخواد از جانب کسی برای نمایشم تحسین بشم ، من میخوام برای کاری که دلم میخواد و واقعیت من رو نشون میده تحصین شم و این یعنی راه درست.
به من اعتماد کنید ، گول این ترند های مجازی رو نخورید ، هیچ کس با سیگار و مشروب و پارتی گنگ نمیشه ، شاید برای یه سری ها جذاب و کراش باشه ولی قطعا قرار نیست تا ابد ۲۰ ساله باشه یه روزی خسته کننده و ازار دهنده میشه.
لوپ کلام : خودتون باشید ،با این کار بحران های بزرگتری رو میشه رد کرد :)
