قدمهای عزیز فاطمه به کربلا میرسد و ما پشت سر او میدویم تا خودمان را به کاروان او برسانیم، خیمهها را علم گردانیم، نیزهها و شمشیرها به کنار، جسمها را برای مرگ تجهیز کنیم. ما میآییم که قبل از بنیهاشم به میدان برویم. ما هم آرزوها داریم؛ آرزوی پایان جنگ، قبل از شهادت علی اکبر و قاسم و عباس!
اما رویایمان تعبیر نمیشود. بعد از قنوتِ سرهایِ اصحابِ تو که هیچ، بعد از غروبِ ماهِ بنیهاشم هم نمیرسیم. جسمهایمان که آماده رفتن نبود، حتی مثل ابن عباس شمشیر و نیزه هم برایت مجهز نکردیم. خیمههایت جلوتر از همه ما علم شده بود و ما عقب کاروان مشغول بودیم. مشغول چه؟ عبادت! سرگرم دعا و راز و نیاز!
ما رفته بودیم برای تو دعا کنیم. ما اگر پا به پای تو قیام نکردیم، در عوض هر هفته توی خانهمان روضه گرفتیم. والله که نیت خیر داشتیم! ما را ببین که چگونه لباس عزای تو را به تن کردهایم حسینجان! ما برای تو گریه میکنیم. اینها را ببین!
ما نرسیدیم؟ حیف! اما مهدی فاطمه میآید و پا به پای او قیام میکنیم بر علیه یزید و شمر و سنان و خولی. بالاخره ما عهد بستهایم «حرب لمن حاربکم» را. امروز؟ شمر و سنان این روزها؟ نه نه! ما که نمیتوانیم بشناسیم. امروز که مهدی عجل الله از چشم ما غایب است چه میشود کرد؟ حسینجان قبول دارید که این روزها سخت است شناختن «حاربکم؟» اصلا برای همین هم هر صبح و شام شکایت میکنیم از «غیبة ولیّنا»
اما شما در انتظار ما بمان. هزار سال منتظر ماندی، هزار سال دیگر هم روش. قیام؟ فروریختن بنای طاغوت؟ فریادزدن بر سر ظالم؟ حفظ انسان از نابودی؟ حکومت اسلامی بدون حضور امام؟ بدون تو؟ با چهار نفر مثل خودمان؟ با مرجع غیرمعصوم؟ پس احکام چه؟ پس شرع و فقه و اخلاق چه؟ این سروصداها برای چیست؟ شلوغی و همهمه چرا؟ ترس؟ نه ما نمیترسیم؛ ما فقط نگرانیم! نگران دین تو که بازیچه فساد نشود.
البته اگر سکوت کنیم و گوشهای بنشینیم، دین تو هم از بین میرود اما الحمدالله آن موقع ما باعث و بانیش نیستیم. «دین حسین را خدای حسین حفظ میکند.» چه به ما؟ ما چه کارهایم؟
بگذار این مدت که نه شما هستی و نه مهدی عزیز، آرام زندگی کنیم، آرام گریه کنیم، آرام مخالفت و آرام موافقت کنیم، آرام بخوانیم، آرام بنویسیم و آرام بمانیم؛ حسینجان! ای عشق همیشگی! بگذار آرام بمیریم!
راستی دیدی چه شد؟
در همین حین که من «آرام» این یادداشت را مینوشتم، بنیهاشم به میدان رفتند.
علی اکبر و قاسم و عباس شهید شدند.
شمشیرهای خاکخورده و نیزهایشکسته روی خاک رها ماندند. خیمههایت هم سوخت. همهمهها به پا شد.
اما حسینجان! ای مهربانتر از پدر و مادرم! کاری از دست ما ساخته نیست.
ما برویم چای روضه را دم کنیم و محیای گریه شویم.
کاش مهدی فاطمه زودتر بیاید کاش...!