خوش حالی از چهره اش معلوم بود. بعد از مدت ها بالاخره فرصتی شده بود تا به دیدن خواهرش برود. عمه ام در شهر دوری زندگی می‌کرد و معمولا هرچند ماه یکبار یا او می‌آمد یا پدرم به دیدن اش می‌رفت. اما سن هردوشان بالاتر رفته بود و مسافرت طولانی با قطار برای هردو سخت بود. چند وقت پیش حال پدرم بهتر شد و تصمیم گرفت برای دیدن خواهرش برود. برایش بلیت خریدم. کمک کردم وسایل اش را برای مسافرت چند روزه جمع کند. ساک هایش را تا دم در قطار بردم. بغل اش کردم. رویش را بوسیدم و خداحافظی کردیم. ساک هایش را برداشت و داخل قطار شد. کمی از قطار دور شدم تا بفهمم در کدام کوپه است و از پنجره دوباره خداحافظی کنم.
اواسط بهار بود و هوا قابل پیشبینی نبود. کاپشن پوشیده بودم اما هوا به گرمی می‌زد. آب هوای بهار اصلا قابل پیش بینی نبود. تا همین چند روز پیش باران و سرما بود ولی امروز آسمان آفتابی و بدون ابر بود. ناگهان پشت یکی از شیشه ها او را دیدم که به سختی ساک هایش را روی تخت بالایی قرار میداد. کاش تا کوپه با او رفته بودم و کمک اش می‌کردم. ساک را که گذاشت ناگهان من را دید و لبخندی زد. با دست اش اشاره کرد که برو. دوباره برایش دست تکان دادم و به سمت ماشین راه افتادم.
با خودم فکر کردم که چه ساعتی خواهد رسید. مسیر حدود هشت ساعت بود. نگاهی به ساعت ام انداختم. چند دقیقه به یک مانده بود. در گوشی ام نوشتم «تماس با عمه – ساعت 9». پدرم موبایل نداشت. کار کردن با تکنولوژی برایش سخت بود. هرچه اصرار کردم که یک موبایل بگیر حداقل ما بتوانیم تماس بگیریم قبول نکرد. کمی بعد به ماشین رسیدم. کاپشن ام را در آوردم که در صندلی عقب بگذارم. لعنت! یک خراش طولانی روی بدنه ماشین افتاده بود. نا امیدانه به اطراف نگاه کردم بلکه بتوانم آن از خدا بی خبری که به ماشین ام زده بود را پیدا کنم. اما فقط مردمی بودند که از ایستگاه راه آهن خارج می‌شدند. ماشین را دقیقا در پیچ پارک کرده بودم. احتمالا یک راننده ناشی در هنگام دور زدن به من مالیده بود. اعصابم خرد شده بود. تازه ماشین را با هزار بدبختی و قرض خریده بودم. هنوز یک ماه نشده بود نیاز به صاف کاری و رنگ داشت. با خودم فکر کردم بهتر بود آژانس می‌گرفتم کمی اذیت می‌شدیم اما این بلا سرم نمی‌آمد. با عصبانیت در را باز کردم که خشک ام زد. کیف دارو هایش در صندلی عقب جا مانده بود. قرص های قلب اش داخل کیف بود. باید هر 6 ساعت یکی می‌خورد و اگر نه حالش به شدت بد می‌شد. اما مشکل بزرگتر خاص بودن دارو ها بود. دکتر اش این قرص ها را از خارج برایش سفارش داده بود و در هر داروخانه ای پیدا نمی‌شد. کیف را برداشتم. کاپشن را روی صندلی پرت کردم. در را محکم کوبیدم و به سمت قطار دویدم. پنج دقیقه از یک گذشته بود. بلیت برای ساعت 13 بود. کاش تاخیر داشته باشد! یک نفس فقط می‌دویدم. وقتی به جایگاه رسیدم قطار حدود چند صد متری دور شده بود.
بدنم یخ کرده بود. چه باید می‌کردم؟ یک نفر را با یونیفرم راه آهن دیدم به سمت اش رفتم و شرایط را توضیح دادم. گفت:«اگه همین الان با ماشین راه بیوفتی احتمالا وسط های مسیر تو یکی از ایستگاه ها می‌تونی دارو هارو بهش بدی.»
سریع به سمت ماشین راه افتادم. یادم افتاد در را قفل نکرده ام. اما فعلا مشکل بزرگ تری داشتم. سریع از اینترنت مسیر حرکت قطار را نگاه کردم. چهار ایستگاه بین راهی و ایستگاه مقصد در مسیر وجود داشت که می‌ایستاد. از طرفی تا نوبت بعدی قرص کمتر از پنج ساعت وقت داشتم. پنج ساعت دیگر احتمالا جایی بین ایستگاه دوم و سوم می‌شد. پس باید حتما تا توقف دوم دارو ها را به قطار می‌رساندم. خوشبختانه ماشین هنوز سر جایش بود. سوار شدم و حرکت کردم. ساعت شنی برعکس شده بود. ریزش دانه های شن را در دلم حس می‌کردم.
مسابقه نا عادلانه ای بود. من باید با زمان، قطار و ترافیک مسابقه می‌دادم. چرا کسی راه حلی برای این ترافیک لعنتی پیدا نمی‌کند؟ تا الان بیست دقیقه بود که در ترافیک گیر کرده بودم و فقط چند صد متر حرکت کرده بودم. همیشه خدا عوارضی خروج از شهر ترافیک وحشتناکی داشت. دوباره مسیر حرکت قطار را چک کردم. قطار حدود یک ساعت و نیم پس از حرکت به ایستگاه اول می‌رسید و تا الان چهل دقیقه اش گذشته بود. کمتر از یک ساعت فرصت داشتم تا مسیری 150 کیلومتری را طی کنم. حتی اگر همین لحظه از ترافیک خلاص می‌شدم هم امکان پذیر نبود. خوش بختانه ایستگاه دوم تنها 100 کیلومتر جلوتر از ایستگاه اول بود اما قطار دو ساعت بعد می‌رسید. توقف در ایستگاه اول و مستقیم نبودن خط راه آهن کمی مرا جلو می‌انداخت. از نظر تئوری میتوانستم ایستگاه دوم به قطار برسم.
حدود ده دقیقه دیگر هم در ترافیک بودم. از ترافیک که خلاص شدم با بالاترین سرعت حرکت می‌کردم. دو ساعت و چهل دقیقه زمان داشتم و 250 کیلومتر فاصله بود. در سکوت جاده را می‌رفتم. ماشین جدید بود و هنوز سیستم صوتی ای برایش نگرفته بودم. حتی نمی‌توانستم چیزی گوش بدهم. تنها صدای موتور ماشین بود و صدای خفه باد بیرون ماشین.
به ساعت نگاه کردم. احتمالا تا الان قطار باید به ایستگاه اول می‌رسید. 70 کیلومتری آمده بودم. 180 تا باقی مانده بود و دو ساعت وقت داشتم. کاش حداقل میتوانستم به او خبر دهم که دارم قرص هایش را می‌آورم تا نگران نباشد. حتما وقتی بفهمد قرص هایش نیست نگران می‌شود. نگرانی برای قلبش خوب نیست. کمی بیشتر گاز دادم. باید حواسم را جمع می‌کردم تا پلیس مرا نگیرد. در این شرایط وحشتناک فقط پلیس کم بود.
جاده کم کم کوهستانی می‌شد. پیچ و خم های جاده خطرناک بود. مجبور بودم سرعت را کمتر کنم. اما استرس باعث می‌شد ناخودآگاه بیشتر پدال را فشار دهم. اما درست بعد از یک پیچ... لعنت! پلیس! تابلو ایست اش را برایم تکان داد. باید می‌ایستادم؟ اگر ماشین را می‌خواباند چی؟ اگر گاز بدهم پلیس بعدی چه می‌شود؟
سرعتم را کم کردم و بعد از ماشین پلیس ایستادم. از شدت استرس دسته فرمان را فشار می‌دادم. افسر کنار ماشین آمد و روی شیشه زد. «مدارک ماشین لطفا.» مدارک را از داشبورد در آوردم و به دستش دادم. بی قرار گفتم «سروان متوجه ام که دارید به وظیفه تون عمل می‌کنید اما من باید این دارو هارو به پدرم توی قطار برسونم.» نا امیدانه نگاهش اش کردم و به کیف دارو ها اشاره کردم. مدارک را بررسی کرد و گفت «قانونا باید به خاطر نبستن کمربند جریمه تون کنم اما استثنا قائل می‌شم. حواستون باشه که به خاطر عجله از سرعت مجاز بیشتر نرید. کمربندتون رو ببندید و موفق باشید.» مدارک را پس داد. اصلا حواسم به کمربند نبود. فکر می‌کردم مشکل سرعت بیش از حد بوده. مدارک را روی صندلی انداختم و راه افتادم.
طبق زمانبندی تنها ده دقیقه تا رسیدن قطار به ایستگاه دوم باقی مانده بود و من تازه به شهر رسیده بودم. از اولین فردی که دیدم آدرس ایستگاه راه آهن را پرسیدم. در نزدیک ترین مکان مناسب پارک کردم و با کیف دارو ها دویدم.
وقتی به جایگاه رسیدم قطار رسیده بود و در هایش باز بود. مسافران با عجله پیاده یا سوار می‌شدند. به طرف مامور ایستگاه رسیدم و شماره کوپه پدرم را پرسیدم. «متاسفم آقا! ما اجازه نداریم اطلاعات مسافر هارو به کسی بدیم. اگه بخواید ما می‌تونیم بسته شمارو به ایشون تحویل بدیم به شرطی که داخل قطار باشن.» گفتم «اما من می‌خوام ببینمش و مطمئن شم حالش خوبه!» اما قبول نکرد. باید مخفیانه وارد قطار می‌شدم. کمی از مامور دور شدم تا توجه اش از من برداشته شود. کمی منتظر ماندم. زن میانسالی را دیدم که به سختی دو چمدان را به سمت قطار می‌برد. به سمت اش رفتم و پیشنهاد کردم چمدان هایش را تا کوپه اش برایش ببرم. زن با خوشحالی قبول کرد. چمدان هارا برداشتم و پشت سر زن وارد قطار شدم. چمدان هارا به او دادم و در قطار به سمتی که حدس میزدم کوپه پدرم باشد راه افتادم. در کوپه هارا میزدم و سراغ پدرم را از مردم می‌گرفتم اما هیچ کس او را ندیده بود. کاش بیشتر به کوپه اش دقت کرده بودم. قطار سوت زد و در هایش را بستند. مهم نبود. فقط کافی بود پدرم را پیدا کنم. فوقش پول یک بلیت دیگر را می‌دادم. همچنان واگن را پیش می‌رفتم. می‌خواستم در کوپه بعدی را باز کنم که کسی روی شانه ام زد. خوشحال برگشتم که با چهره عبوس مامور قطار مواجه شدم. دستپاچه گفتم «پدرم... باید این قرص هارو بهش بدم. اون مشکل قلبی داره.» با عصبانیت در حالی که زیر لب غر می‌زد مرا پیش رئیس قطار برد. وقتی شرایط را برایش توضیح دادم گفت «که اینطور... پس اون پیرمرد پدر شما بوده. متاسفانه پدرتون حالش بد شد و تو ایستگاهی که شما سوار شدید به بیمارستان منتقل شد. ما شمارو ایستگاه بعدی پیاده می‌کنیم تا بتونید پیش پدرتون برگردین. تو این مدت میتونید تو کافه تریا منتظر بمونید.»
اما این درست نبود. هنوز مدتی تا زمان قرص اش باقی مانده بود. مگر اینکه صبح زودتر قرص اش را خورده باشد. غرق در فکر در کافه تریا قطار نشسته بودم و به پدرم فکر می‌کردم. آیا بیمارستان می‌توانست بدون این قرص ها کاری کند؟ حالش خوب بود؟ در این افکار بودم که مامور قطار روی شانه ام زد و گفت «به ایستگاه رسیدیم. هماهنگ کردیم تا با یه قطار دیگه این یه ایستگاه رو برگردین.» تشکر کردم و از قطار پیاده شدم. با راهنمایی مسئول ایستگاه سوار قطار برعکس شدم. در طول مسیر برگشت آرام و قرار نداشتم. اگر برایش اتفاقی افتاده باشد چگونه خودم را به خاطر بی دقتی ببخشم؟
وقتی به ایستگاه دوم رسیدم با عجله از مدیر ایستگاه راجع به پدرم سوال کردم و آدرس بیمارستان را پرسیدم. خورشید دیگر غروب کرده بود. برعکس ظهر هوا کاملا سرد شده بود. به سمت ماشین برگشتم. کاپشن ام را دوباره پوشیدم و به سمت بیمارستان راه افتادم. وارد بیمارستان شدم و از بخش اورژانس راجع به پدرم پرسیدم. به مردی اشاره کردند که پدرم را معاینه کرده بود. جلو رفتم و خودم را معرفی کردم. «شما پسرش هستین؟ بله پدرتون راجع به قرص مخصوص اش بهمون گفت و گفت احتمالا شما براش میاریدشون. ما دارو های لازم رو بهش دادیم و الان ایشون خوبن و استراحت می‌کنن. میتونید هرموقع از خواب بیدار شد ببینیدشون. درضمن می‌تونم قرص های پدرتون رو ببینم؟»
قرص هارا به دکتر دادم. او را به بخش، برده بودند. جلوی اتاق اش منتظر ماندم. تا خوابم برد. ناگهان با صدای آرام دکتر از خواب پریدم. «پدرتون بیدار شده میتونید ایشون رو ببیند. در ضمن این قرص ها دارونما هستن. پدرتون از نظر روانی بهشون نیاز داره نه فیزیکی»
به دکتر خیره شدم. زیر خنده زدم. چه روز احمقانه ای. با خنده سر تکان دادم و به سمت اتاق پدرم رفتم.
