قول بزرگ

قولی که به خودم دادم

من ۱۸۳ روز دیگه کنکور ارشد دارم.

از اونجایی که واقعاً خسته‌ام و هر کاری می‌کنم، باز هم اون آدمی نمی‌شم که دوست دارم باشم، تصمیم گرفتم این بار جزو تک‌رقمی‌های کنکور بشم. بعدش بمیرم و بالاخره از این زندگی راحت بشم. حداقل به خودم ثابت کرده باشم که تونستم یک بار هم که شده احمق نباشم و کاری رو که می‌خواستم به سرانجام برسونم.

کاغذ شطرنجی‌ای که به دیوار چسبوندم و دو روزش رو با رنگ‌های صورتی و خاکستری مشخص کردم، قراره هر لحظه من رو به یاد این قول بندازه. هر بار که نگاش می‌کنم، یادم می‌افته چقدر وقت دارم و چقدر از مسیری که باید طی کنم باقی مونده. گاهی حتی وقتی بدنم فقط خواب می‌خواد، نگاهم به اون کاغذ می‌افته و دوباره از جام بلند می‌شم تا درس بخونم.

منِ بی‌هدف، منی که هیچ‌چیزی قانعم نمی‌کنه؛ منی که دلم می‌خواد هزار تا کار انجام بدم، اما آخر روز می‌بینم هیچ‌کدوم رو انجام ندادم. منی که نمی‌دونم دقیقاً چی می‌خوام، از چی می‌ترسم و چرا همیشه انجام دادن ساده‌ترین کارها رو برای خودم این‌قدر سخت می‌کنم.

به هر حال، این یکی از قول‌هاییه که به خودم دادم و تصمیم دارم بهش عمل کنم.

اگر تک‌رقمی نشدم، اون موقع باید به فکر یک پلن دیگه باشم؛ هرچند فعلاً هیچ برنامه‌ای برای بعدش ندارم.

ولی منو یادتون باشه من رشته علوم کامپیوترم جزو ۱۰ نفر برتر دیدین یکی قبلا مرده قبل اعلام نتایج اون منم :)

الاخره بتونم.