وقتی قسمت بعدی سریالت رو می‌بینی؛ همون سریالی که موقع تماشاش قند تو دلت آب می‌شه و ناخودآگاه لبخند می‌زنی، اما درست وقتی ثانیه‌های آخرش تموم می‌شن، تیتراژ پایانی بالا میاد و تو MX Player رو می‌بندی، دوباره همون حس مزخرف همیشگی برمی‌گرده.
همون‌طور که روی مبل دراز کشیدی، سرت رو به پشتی مبل تکیه دادی و به سقف زل زدی، با خودت می‌گی: «خب، فیلمم هم تموم شد. حالا چی؟»
نور مهتابی مستقیم توی چشم‌هات می‌تابه، هیچ لبخندی روی لبات نیست و اون جمله‌ی تکراری دوباره توی مغزت پخش می‌شه: «من دارم با خودم چیکار می‌کنم؟»
دلت می‌خواد بلند شی و بری سراغ کارهات، ولی ساعت یازده شبه. با خودت می‌گی الان دیگه چه فایده‌ای داره؟ فردا صبح زود بیدار می‌شم و از همون اول روز شروع می‌کنم.
اما فردا صبح، کافیه فقط نیم ساعت دیرتر از چیزی که برنامه‌ریزی کرده بودی بیدار شی. همون لحظه همه‌چیز توی ذهنت به هم می‌ریزه. با خودت می‌گی دیگه فایده‌ای نداره، روزم خراب شد. انگار اون نیم ساعت خواب بیشتر، تمام فرصت‌های باقی‌مونده‌ی روزت رو هم ازت گرفته.
و این چرخه همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه.
این ذهنیت یه آدمه؛ شاید خیلی‌ها این‌طوری فکر کنن، شاید خیلی‌ها بارها این چرخه رو تجربه کرده باشن. اما تفاوت آدمی که توی این چرخه گیر می‌افته با کسی که ازش بیرون میاد، لزوماً هوش بیشتر یا استعداد خاص نیست.
تفاوتش اینه که یکی اجازه می‌ده یه نیم ساعت خواب بیشتر، یه شب تلف‌شده یا یه برنامه‌ی به‌هم‌ریخته، کل روز و حتی کل مسیرش رو ازش بگیره؛ اما اون یکی یاد می‌گیره که هنوز هم می‌تونه ادامه بده.
فکر می‌کنم برنده‌ی این دنیا کسیه که بتونه ذهن خودش رو کنترل کنه؛ کسی که حتی وقتی همه‌چیز طبق برنامه پیش نرفته، باز هم بتونه تصمیم بگیره ادامه بده.
