نمیدونم از چی بنویسم. انقدر چیز هست که دوست دارم دربارهشون بنویسم که حتی انتخاب کردنشون هم برام سخته. از طرفی، دلم میخواد توی نوشتن هم بهترین باشم. نمیدونم باید از کجا شروع کنم که در نهایت به بهترین نوشتهای که میتونم بنویسم برسم.
واقعاً این همه کمالگرایی توی یه نفر میتونه تا سرحد مرگ خطرناک باشه؟
کمالگرایی فقط این نیست که بخوای بهترین باشی. گاهی انقدر درگیر بهترین بودن میشی که حتی نمیتونی کاری رو که دوست داری شروع کنی. چون از همون اول فکر میکنی باید همهچیز بینقص باشه. هر خط از کدت، هر خط از نوشتهت، هر خط از تکلیفت، حتی هر کلمهای که از دهنت بیرون میاد، باید بهترین باشه. انگار هیچ جایی برای معمولی بودن وجود نداره.
فکر میکنی هر ثانیه از زندگیت باید درست بگذره. هر لحظه باید به بهترین شکل ممکن استفاده بشه. نمیتونی به خودت اجازه اشتباه بدی. نمیتونی بپذیری که گاهی فقط زندگی کنی، بدون اینکه بخوای چیزی رو بهتر کنی. نمیتونی به خودت اجازه بدی از چیزی لذت ببری، بدون اینکه ذهنت مدام درگیر این باشه که آیا میشد بهتر از این هم باشه یا نه.
و این فقط یه صدم از اون حس مزخرفیه که یه آدم کمالگرا میتونه تجربه کنه.
حتی وقتی با دوستات حرف میزنی، ممکنه فکر کنی آدمهایی که دور و برتن اونقدرها هم خوب نیستن. حتی وقتی سر کلاسی، با خودت فکر میکنی این کلاس بهترین چیزی نیست که میتونستی توش شرکت کنی. انگار همیشه یه جای کار میلنگه. همیشه یه چیزی بهتر از چیزی که داری وجود داره و تو باید پیداش کنی.
هیچوقت از چیزی که به دست میاری واقعاً راضی نیستی. هیچوقت نمیتونی به خودت افتخار کنی. حتی اگه نفر اول یه المپیاد بشی، باز هم ممکنه با خودت فکر کنی سطح مسابقه اونقدر پایین بوده که تونستی اول بشی. انگار موفقیتهات هیچوقت به اندازه کافی بزرگ نیستن که بتونی باورشون کنی.
و من خستهام.
خستهام از اینکه همیشه سعی کردم بهترین باشم و هیچوقت احساس نکردم که هستم. خستهام از اینکه حتی وقتی به چیزی میرسم، ذهنم اجازه نمیده ازش خوشحال باشم. از اینکه همیشه یه نسخه بهتر از خودم توی ذهنم وجود داره که باید بهش برسم و هر بار که نمیرسم، احساس میکنم شکست خوردم.
خستهام از اینکه برای بهترین بودن تلاش کردم، اما هیچوقت به خودم اجازه ندادم از همین چیزی که هستم راضی باشم.