برای هر کسی یه «نقش» تعریف می‌شه. یکی زن زیباروی و خوش‌اندام، یکی بیمار جذامی، یکی معلمی مهربان، یکی فوتبالیست حرفه‌ای، یکی نخست‌وزیر کشور، یکی چوپان، یکی ناخدا، یکی نابینا، یکی دزد، یکی نویسنده و کلی دیگه از این «یکی»ها. البته در هر زمان ممکنه نقش‌ها عوض بشه. در ضمن هیچ دو نقشی شبیه هم نیست. علاوه بر اون، این بازی بدون وجود حتی یکی از این نقش‌ها نمی‌تونه شروع بشه.
بعد از تعیین نقش‌ها و قبل از شروع بازی، حافظه‌ی تمام افراد پاک می‌شه. هیچ کس نمی‌تونه به یاد بیاره که «چه کسی بوده».
برنده‌ی بازی کسیه که نقش‌هاش رو به بهترین شکل بازی کنه و مهم‌تر از اون، بفهمه حافظه‌اش پاک شده و داره صرفا یه سری نقش رو بازی می‌کنه. جایزه‌ی برنده، بازگشت حافظه‌ی پاک‌شده‌اشه. بازگشت «هویتش».
اگه داری این متن رو می‌خونی، معنیش اینه که همین الان وسط بازی هستی. نقش تو چیه؟ نقشت رو خوب بازی می‌کنی؟ فارغ از این‌که نقشت چیه و چه‌طور بازیش می‌کنی، حواست هست که تو این نقش نیستی؟ اگه فک می‌کنی حواست هست، مشخصه که حواست نیست، چون در اون صورت داری نقش کسی رو بازی می‌کنی که «حواسش هست»! باید تمام نقش‌ها رو نقش بر آب کرد؛ یا، به توصیه‌ی یکی از افرادی که این بازی رو تجربه کرده:
ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو
نظرات خودم رو درباره‌ی چیزها می‌نویسم. قطعا خیلی‌هاشون اشتباهه، ولی کمک می‌کنه بقیه با ذهن بازتری فکر کنن و اهداف بزرگ‌تری برای زندگی‌شون انتخاب کنن، همون زندگی که فقط یه بار تجربه‌اش می‌کنن.
