
استارتاپها یا همان کسب و کارهای نوپا، با ابهامات متعددی در خصوص تخصیص سهام خود به دیگران روبرو هستند و البته معمولاً بعد از ایجاد شرکت و یا توسعه محصولات این ابهامات و مشکلات بیشتر هم میشود.
یکی از این موارد تخصیص سهام این مشارکت فیمابین مؤسسین و همکاران و گاه کارمندان است، در بسیاری موارد هسته اولیه یک کسب و کار قرارداد مشارکت مدنی بین خود به امضا میرسانند و میزان سهام و وظایف را مشخص مینمایند، اما مشکل آنجا ظهور و بروز پیدا مینماید، که کسب و کار توسعه پیدا نموده و افراد بیشتری به جمع اولیه اضافه میشوند و این امر باعث میشود مشارکت ایجاد شده تحت تاثیر قرار گیرد و ابهامات و اختلافات را ایجاد نماید.
همچنین پس از ثبت یک شرکت میتوان سهام شرکت را بین شرکا و سهامداران تقسیم نمود و البته این تقسیم نیز هرچند بسیار مهم و حائز اهمیت است اما باز مشکلاتی را برای شرکتهای نابالغ ایجاد مینماید و دلیل آن این است که در ابتدای راه سهامداران و شریکان و مشارکتجویان هر کدام خواهان دریافت حداکثر سود از اقداماتی مستقیم و غیرمستقیمی هستند که در حال انجام آن میباشند.
یکی از راههای تعدیل و برونرفت از این مشکلات تسری دادن سهام از مشارکت در کسب و کار به محصول اعم از کالا و خدمات است.
در این روش میتوان محصول موضوع فعالیت را سهام بندی نمود و درصدی از سهام را به مشارکتکنندگان و توسعه دهندگان تخصیص داد، به طور مثال فرض کنید یک استارتاپ کسب و کار خویش را در ابتدا برای توسعه یک خدمت ایجاد نموده است و رفته رفته خدمات دیگر را به موضوع فعالیت خود اضافه مینماید در این میان افراد مختلفی به میزان متفاوت بر روی محصولات گوناگون فعالیت مینمایند و البته تاثیرات مثبت و منفی کم و یا زیادی را نیز بر روی محصول نهایی ایجاد میکنند.
حال اگر بتوان محصول برآمده از ایدهها را به ثبت و سپس سهامدار نمود میتوان، به هر یک از مشارکتجویان بخشی از سهام محصول را تخصیص داد و با این امر نه تنها نیازی به تقسیم سهام شرکت نیست بلکه افراد دقیقاً از محصولی سود میبرند که در تعالی و بلوغ آن نقش آفریدند.

از آنجا که در ایران بسیاری از استارتاپها و کسب و کارهای نوپا، در حوزه خدمات و توسعه نرمافزار مشغولند میتواند اینگونه تصمیم گرفت که صاحبان کسب و کار با ثبت نرمافزار در دبیرخانه قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم افزارهای رایانهای و دریافت گواهی ثبت از وزارت ارشاد میتوانند محصول خود را سهام بندی نموده و فی ما بین همبنیانگذاران، مشارکتکنندگان، همکاران و کارمندان خود تقسیم نمایند.
در این تقسیم بندی محصول، افراد درگیر در طراحی، ایجاد و توسعه محصول تنها در محصول مانحنفیه سهامدار بوده و از آن نفع و سود میبرند و همبنیانگذاران نیز همچنان که در محصول شریک هستند در سهام کل مشارکت نیز سهامدار باقی میمانند در حالی که دیگر نیاز نیست سهام مشارکت بین کارمندان و همکاران خرد و تقسیم گردد.