کتاب زندگی

سلام ،

میخوام داستانی از مقدمه کتاب تفسیر باران نوشته مهدی خُدّامیان آرانی را برایتان نقل کنم:

پدری برای کسب و کار، وطن خود را ترک گفت و به کشور دیگری سفر کرد. او نامه ای برای خانواده اش فرستاد. وقتی نامه به مقصد رسید، فرزندان او خواستند نامه را باز کنند و بخوانند، مادر گفت: «عزیزانم ! این کار را نکنید، این نامه را به عنوان یادگاریِ پدر حفظ کنید». آن ها نامه را بوسیدند و در جعبه ای قرار دادند. آن ها هفته ای یکبار جمع می شدند و نامه پدر را می بوسیدند و به چشم می نهادند و دوباره آن را سرجایش می گذاشتند. نامه دوم و سوم پدر رسید، با آن نامه ها نیز همان کار را کردند.

چند سال گذشت و پدر بازگشت، وقتی او به خانه آمد، فقط یکی از پسرهایش را آنجا دید.

از او پرسید: پسرم ! مادرت کجاست؟

پسر: وقتی شما نبودید، مادر بیمار شد، ما پولی برای درمان او نداشتیم. حال او بد و بدتر شد و از دنیا رفت.

پدر: مگر نامه های من به شما نمی رسید؟ من در آن نامه ها، پول زیادی برای شما فرستاده بودم.

پسر: عجب ! ما نمی دانستیم. مادر به ما گفت که نامه تو را ببوسیم و برای یادگاری حفظ کنیم.

پدر: برادرت کجاست؟

پسر: وقتی مادرازدنیا رفت، کسی نبود تا برادرم را نصیحت کند، اوهم با دوستان ناباب آشنا شد وسرانجام به زندان رفت.

پدر: من در نامه دوم از برادرت خواستم تا از دوستان ناباب دوری کند. بگو بدانم از خواهرت چه خبر؟

پسر: او زندگی فلاکت باری دارد، با پسری که عاشقش بود ازدواج کرد، امّا آن پسر، معتاد بود.

پدر: من در نامه سوم به خواهرت گفتم که با آن پسر ازدواج نکند، چرا شما نامه های مرا نخواندید؟

اشک از چشمان پدر جاری شد. پسر نامه های پدر را آورد و گفت: «پدرجان ! غصّه نخور ! ما یادگاری های تو را حفظ کرده ایم».

وقتی این داستان را خواندم، سر خود را بالا گرفتم، نگاهم به طاقچه اتاق افتاد، چشمم به کتابی که تو برایم فرستاده بودی، افتاد. قرآن ! وای بر من ! پروردگارا ، من بارها قرآنِ تو را بوسیده بودم، امّا نمی دانستم در آن، چه گفته ای و از من چه میخواستی؟ من با کتاب تو چه کرده بودم؟ افسوس کسی به من نگفت که قرآن، کتاب زندگی است ! صدها کتاب را مطالعه کردم و یک بار، کتاب تو را مطالعه نکردم! چقدر حیف!